gadabout

wolność od znanego

2012-01-04T05:46:00.001-08:00

Widzicie więc, że nie możecie się na nikim oprzeć. Nie ma przewodnika, nie ma nauczyciela, nie ma autorytetu. Jesteście tylko wy wasz stosunek do innych ludzi i do świata poza tym nie ma nic. Zrozumienie tego albo wywoła w was wielką rozpacz, z której zrodzi się cynizm i rozgoryczenie, albo też spoglądając prosto w twarz rzeczywistości, ujrzycie, że nikt inny, tylko wy jesteście odpowiedzialni za świat, za siebie samych, za to, co myślicie, co czujecie i co robicie. Zniknie wtedy wszelkie litowanie się nad sobą. Zazwyczaj bowiem dobrze się czujemy, mogąc zrzucić winę na innych ludzi, a jest to tylko forma litowania się nad sobą samym.

Jiddu Krishnamurti

ethno port

2011-06-19T14:19:00.001-07:00

DAKHABRAKHA - ukraiński żywioł...

R.U.T.A - GORE - Pieśni buntu i niedoli XV - XX w.
Projekt Maćka Szajkowskiego (lidera Kapeli ze Wsi Warszawa) opiera się na archaicznych tekstach piosenek buntu chłopów przeciw feudalnemu systemowi wyzysku. Do projektu zaproszeni zostali m.in.: Gumola (Moskwa), Robert "Robal" Matera (Dezerter), Nika (Post Regiment) oraz Hubert "Spięty" Dobaczewski (Lao Che).

paryż

2011-06-16T13:33:00.003-07:00

portret zboża

2011-06-05T14:06:00.000-07:00

ziemia...

2010-11-22T13:05:00.000-08:00

... zdobyta! Mamy już swoje miejsce w górach - na stoku opadającym pod sam strumyk. Wokół stare drzewa, krzak dzikiej róży na polance
i resztki kamiennej granicy oddzielającej pola - pozostałosć po dawnych, niemieckich gospodarzach. A na wiosnę karczowanie krzaków się szykuje...

folk.pl

2010-10-15T12:39:00.001-07:00

www.folk.pl

australia - stolen generation

2010-10-02T15:16:00.000-07:00

www.australiana.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=55&Itemid=30

dzika kuchnia

2010-09-26T13:53:00.001-07:00

dzikakuchnia.blogspot.com

do poczytania

2010-08-25T13:23:00.000-07:00

www.wyprawy.pl/?menu=report

etnobotanika

2010-08-07T12:36:00.000-07:00

Zalałem niedawno orzechy spirytusem, będzie za rok orzechówka, choć to nieco późno na takie eksperymenta z tym owocem ... A tak przy okazji, nawiązując do tytułu posta:

www.cybertotem.eu/index.php/pMenuId/4

pracownia.org.pl/dzikie-zycie-numery-archiwalne,2249

_

street photo VI

2010-07-05T14:07:00.001-07:00

ethno port

2010-06-18T00:36:00.001-07:00

www.ethnoport.pl/2010

opowieść o drodze...

2010-06-16T03:44:00.000-07:00

Na skraju lasu — u kresu drogi pomiędzy łąkami tętniła życiem kałuża: półtorasta kumkających i rechoczących istot wiodło swój żywot sielski i diabelski. A i miałaż ta społeczność swoich prominentów; byli nimi Pan Żaba Słabowity i syn jego jednorodzony — Pan Żaba Wielkooki. I nic — to a nic — nie wróżyło nadchodzącej zmiany. Czasem skrzek zrodził dziecię. Czasami tylko szkapię kopyto okaleczyło, to znów unicestwiło kilku mieszkańców kałuży i na krótko sensacja ta wzbudzała wrzawę i emocje, poczem cichła — by wrócić w następny sianokos. I żadnych nie było już niespodzianek ni plotek, ni żadnej ku nim przyczyny. Lecz któregoś wieczoru, po upalnym dniu lata, jak niesiona wiatrem lotka z nasieniem, zjawił się nagle wędrowny nauczyciel: Pan Żaba Szczęśliwy. Skłonił się; przycupnął na kamieniu — by nie przydusiła go ciżba — i zaczął opowiadać.

„Świat jest wielki, a na nim kałuże — średnie, malutkie i duże. W jednych woda jest mętna — jak mowa kłamcy — że aż własnego odnóża nie widać, w innych czysta, jak myśl istoty wolnej — i wszystko widać jak na dłoni.
Są i inne wody: stawy i sadzawki, rowy przydrożne i wartkie strumyki, rzeczki i rzeki. Są też górskie i śródleśne jeziora. Są morza ogromne i bezkresny ocean. I wiele jest żab na świecie: żyją w swoich zbiornikach na całej ziemi i nic (prawie) o świecie nie wiedzą. Żyją swoją ułudą, ciszą swego siedliska i zdaje im się, że nie ma większego szczęścia na świecie, niż ich mała ojczyzna. Tkwią martwo w swoim małym i ciasnym raju.

Przeszedłem szmat drogi, smuciłem i urągałem nawet Sile Przyrody. Zakosztowałem grozy, pragnienia i głodu; otarłem się nawet o śmierć i utwierdzałem w przekonaniu, że jest tylko jedno szczęście na ziemi, a ono to ta droga ku oceanowi. Poznałem wiele pań i panów żab: tyle, że aż zliczyć nie potrafię. Poznałem młodych i tych, którym dawny świat był lepszy. Poznałem narwańców i niedowiarków. Bywało — prosili: weź mnie z sobą, a potem, aaa potem — znużeni drogą — zatrzymywali się gdzie bądź. A inni odmiennie — wyrywali na oślep do przodu, choć powtarzałem im, że skwar, że ptaki nocy, że płazy czarnych szlaków, że własna niedbałość — mogą przedwczas drogę zakończyć. Często też (a jakże) w swoim nowym siedlisku: czasem to stawie, to czasem jeziorze witali mnie wylewnie — dziękując za to, że już znaleźli ocean. Nieraz uciekałem przed zemstą tych, co zawędrowali w bagno. Bywało też, że w oku moim nie wysychała łza, gdy widziałem na drodze, sprażony wysokim słońcem, proch ciała moich przyjaciół. I niejeden też poszedł swoją drogą: mędrzej — niźli moją…”

Każda baśń i każda lekcja muszą się kiedyś zakończyć. I tak opowieść Pana Żaby Szczęśliwego przerwała się nagle, gdy chciał zwilżyć swoje zaschnięte usta, i posypały się pytania.

„Czy ocean jest tak duży, jakby dwa razy wziąć naszą kałużę?”

„Większy.”

„Jak ta nasza i ta z drugiej strony lasu?”

„Znacznie, znacznie większy.”

„Jak siedem…?”

Jeszcze długo. Jeszcze bardzo długo musiał — Pan Żaba Szczęśliwy — odpowiadać na aż tak naiwne i banalne pytania i pewnikiem na nowo wstałoby słońce, a słowom nie byłoby końca. Wstał — jednak — Pan Żaba Słabowity i swym (ochrypłym ze złości) głosem wykrzyczał:

Nie będzie mi tu żaden — tfu — Pan Żaba Włóczęga wody w kałuży mącił!!! Pamiętam, jak którejś ulewnej nocy kałuża zrobiła się tak wielka, iż drugiego jej brzegu nie było widać! Jeśli nawet na świecie jest jakiś ocean, to jest on tu! Wynocha! Precz!”

„Wynocha!!! Precz!!!”

Powtórzyło się setki razy. Pan Żaba Szczęśliwy pokłonił się wszystkim na pożegnanie i zauważył, jak pod rękę bierze go nowy kompan — Pan Żaba Wielkooki. I poszli w drogę — wiernie dotrzymując sobie kroku, a gdy byli już tak daleko że pewni byli, iż nikt ich nie podsłucha, przystanęli na chwilę i spojrzeli sobie w oczy.

„Czy widziałeś już ocean?”

Zapytał Wielkooki.

„Nie…”

Odpowiedział szczerze Szczęśliwy.

„…ale warto ku niemu iść, choć nie wiem, czy kiedykolwiek tam dojdę. Lecz — gdy już mgnienia życia nie starczy, słońce zamieni me ciało w proch, a deszcz ów proch zaniesie do rowu, a rów do rzeki, a rzeka do morza, a morze do oceanu. Bo zaprawdę nie chodzi o to, aby dojść do oceanu, ale by szukać swej drogi… i iść.”

tekst - Marunia.
pl.netlog.com/iwamaliszewska

street photo V

2010-06-12T03:28:00.001-07:00

demiurg

2010-06-12T03:09:00.001-07:00

malowane światłem

2010-06-12T01:51:00.000-07:00

Uganiające się komary wieczorową porą. Chaos czy strategia?

wielka woda

2010-05-30T11:26:00.001-07:00

street photo IV

2010-05-21T12:01:00.000-07:00

Dzięki projektowi "Drugie Miasto" Rynek Sródecki na jeden wieczór ożył. Tak zwana "rewitalizacja" tego miejsca w wykonaniu urzędników to pozbywanie się co biedniejszych lokatorów. Na szczęscie nie wszyscy pojmują to w taki sam sposób. Ukłony dla Teatru 8 Dnia, Biura Podróży, Stowarzyszenia Artystyczno-Edukacyjnego Środek Świata, Stowarzyszenia Starter i grupy Movements Factory...

na żółto

2010-05-16T12:36:00.000-07:00

meksyk w pracy

2010-03-25T01:39:00.001-07:00

www.peron4.pl/meksyk-w-pracy

bang, bang, banan...

2010-03-18T03:28:00.003-07:00

Jaką drogę przebyły banany które lądują na naszych targowiskach
i sklepowych półkach? Kto jest organizatorem tego bananowego exodusu?
Istnieje wiele spółek, przedsiębiorstw i firm, ale największą i najbardziej prężnie działającą jest pewna firma z USA. United Fruit Company powstała w 1899 roku. Wspierając przychylnych sobie polityków szybko zdobyła finansowy sukces. W Gwatemali owocowa korporacja była największym właścicielem ziemskim. Koncern użytkował jednak zaledwie kilka procent swoich gruntów, podczas gdy większość gwatemalskich chłopów nie posiadała własnego pola. By zmusić ludzi do pracy na plantacjach wprowadzano w życie specjalne ustawy. Praca była katorgą ,a stawki płacowe na głodowym poziomie. Jakiekolwiek zmiany przeprowadzane przez niektórych polityków kończyły się interwencją USA pod szyldem "ochrony amerykańskich interesów" i powrotem do status quo. CIA swoimi manipulacjami doprowadzała do upadków rządów próbujących przeprowadzać jakiekolwiek reformy. Wprowadzano na prezydenckie stołki wojskowych którzy pozwalali na działalność United Fruit Company. Mordowano całe wioski pod przykrywką walki z partyzantką komunistyczną. Śmierć zabrała tysiące ludzi. W 1985 roku koncern zmienił nazwę na Chiquita Brands International, ale nie zmienił się sposób działalności. Po aferze w Kolumbii, gdy wyszło na jaw że korporacja finansowała miejscowe bojówki i zlecała zabójstwa, firma sprzedała swoje tereny uprawne w tym kraju. W Gwatemali bez zmian...

Więcej informacji nt. firmy tutaj:
www.chiquitacorruption.blogspot.com

mapa podróży

2010-03-09T06:07:00.001-08:00

w domu

2010-03-06T12:07:00.002-08:00

Wchodzimy do mieszkania wieczorem, zmęczeni, głodni i spragnieni po podróży, a tam jakas dobra dusza butelkę wina i bułki na stole zostawiła. Dzięki Monia!:)

w drodze do mexico city

2010-03-06T12:07:00.001-08:00

Przed nami 6 godzin jazdy do Mexico City. Przed odjazdem jesteśmy filmowani przez policjantkę, każda twarz osobno, zbliżenie... Poza tym "macanie" wykrywaczem, ręce w górze, nogi szerzej... Uff...Możemy jechać.

Krajobraz jak z filmów drogi. Wzgórza porośnięte kaktusami, wąwozy, małe przydrożne knajpki. Kierowca podnosząc dłoń pozdrawia co chwila kierowców wielkich ciężarówek nadjeżdżających z przeciwka.

A na miejscu swojski już hałas, tłok i chaos wielkiego miasta... Metro za 3 peso na lotnisko, przechowalnia bagażu i wypad na Zocalo. Wieczorem wino, wino, wino w samolocie do domu...

oaxaca i mescal

2010-03-06T12:06:00.000-08:00

Oaxaca to także stolica mescalu. W okolicy niemal każda wieś ma własną destylarnię. Przydomowe gorzelnie produkują go z kilku gatunków agaw zielonych. W sklepikach można degustować 3 rodzaje tego trunku: biały, złoty i złoty z robalem gusano. Biały i ten z larwą są za ostre jak na mój język. Za to złoty bez robala jest super!
Sfermentowany sok z rdzenia agawy znany był już Aztekom jako napój "pulque". Dopiero kolonizatorzy znudzeni rumem, zaczęli eksperymentować z destylacją pulque. I tak powstał mezcal, który pije się "na raz" smakując soli i zagryzając limonką, a nie cytryną jak w Europie.

oaxaca inaczej

2010-03-02T19:23:00.000-08:00

Jeśli pójdzie się w kierunku dworca autobusowego 2 klasy można się poczuć jak w zupełnie innym mieście - chodniki znikają pod stoiskami z wszelką tandetą tego świata - od koszulek z wizerunkami aktorów po plastikowe zabawki made in china. Hałas jest przytłaczający. Sprzedawcy pirackich CD puszczają muzę na full, kierowcy autobusów wykrzykują nazwy miejscowości do których jadą, ale wszystkich rozkłada na łopatki koleś w stroju klauna który podpiął się pod mikrofon i zachwala pieczone kurczaki z budy przed którą stoi. Gdy go mijamy drze się do mikrofonu: Eeeeeeee!!!!!! Where are you from?!!!!!!. Całości dopełnia mieszanina zapachów smażonej tortilli i... moczu. A sam dworzec...eh. Na tablicach napisane kilka miejscowości ale bez godzin odjazdu, a pan w okienku nie zna nawet tego miejsca o które pytamy... Kibel z wiadrem do spłukiwania, ale po wodę trzeba iść do beczki. Uciekamy! :)
Obok jest gigantyczne targowisko z owocami, warzywami i przyprawami. Trudno nam robić zdjęcia bo za bardzo wyróżniamy się wśród lokalsów. Wszyscy się gapią jak w telewizor, chyba niezbyt często zachodzą tutaj turyści. Jeden gość nawet nas śledzi, a po chwili gadamy sobie z nim o tutejszej sytuacji. Nie jest dobrze, a to przez amerykanów jak twierdzi. No, cóż...

oaxaca

2010-03-01T19:36:00.000-08:00

Do Oaxaca z Palenque jest ponad 1000 km. By pokonać ten dystans kierowca autobusu musi przygotować się na 15 godz. jazdy i to bez zmiennika. Wyjeżdżamy wieczorem i po paru godzinach oglądania durnych filmow wojsko robi nam przerywnik. Wchodzą do autobusu z bronią i z jakimś wykrywaczem, mówiąc że szukają materiałów wybuchowych. Musimy wysiadać bo będą przeszukiwać bagaże. Omijają nasze plecaki, wybebeszając tylko walizki miejscowych. Hm... Nic nie znaleźli, wiec możemy jechać dalej. Po drodze mamy jeszcze kilka punktów kontrolnych, ale już bez wysiadki. Nad ranem słońce zaczyna oświetlać skaliste wzgórza porośnięte kilkumetrowej wielkości kaktusami. Widok jest bajeczny... Pojawiają się też poletka z agawą i przydrożne knajpy oferujące mescal.
W mieście trafiamy na manifestacje. Cała ulica tonie w czerwieni flag z sierpem i młotem. Niektórzy z maszerujących są uzbrojeni w pałki i maczety. Wcześniej dochodziło w mieście do zamieszek, wojsko "pomagało" pacyfikować demonstracje, ludzie ginęli od kul... Stan Oaxaca, podobnie jak Chiapas to punkt zapalny na mapie Meksyku. Od wielu lat trwa walka o poprawę sytuacji najuboższej warstwy społeczeństwa w tych miejscach. Walka o poprawę sytuacji indian, chłopów, robotników. Do strajków przyłączają się także nauczyciele zrzeszeni w Zgromadzeniu Ludowym Mieszkańców Oaxaca (APPO), będący niekiedy także inicjatorami manifestacji jak w 2006 roku.

aqua azul

2010-03-01T19:32:00.000-08:00

Pędzimy po wijącej sie wśród porośniętych dżunglą wzgórz drodze. Pędzimy niestety w ścisku, bo kierowca upchnał 14 ludzi w 10 osobowym busie. Wysiadka przy skrzyżowaniu w kierunku Aqua Azul. Do przejscia jest jeszcze parę kilometrów przez dżunglę. Siadamy na przydrożnym murku, obok pociagającej nosem dziewczynki, sprzedającej pieczone banany. Sa pyszne, lekko słonawe w smaku... Przygladamy sie jaki ma sposób na kierowców. Przez drogę przeciagneła cienki sznur powiązanych pnączy. Gdy nadjeżdża auto podnosi go w górę. Przeważnie kierowcy jadą dalej, a sznur się rozlatuje. Mała nie zrażona tym faktem łączy go na nowo i siadając po raz kolejny na murku, czeka...
Zbieramy sie, machajac dzielnej dziewczynce na pożegnanie, i ruszamy w stronę wodospadów. Widoki po drodze niesamowite. Wzgórza, doliny, wszystko to zatopione w zielonym gąszczu dżungli.

Mijamy tablice informujacą iz jesteśmy na terenie zapatystów, a po kilkunastu metrach dochodzimy do chaty z wizerunkiem Che Guevary i Marcosa.

- Hola, Amigos!
- Hola! - wybuchają smiechem starsi faceci siedzący pod chatą.
- Zapatistas?
- Si! Zapatistas...

Po tak wyczerpującej konwersacji i uiszczeniu opłaty wchodzimy na teren Aqua Azul. Zero policji, zero wojska... są za to miejscowe kobiety sprzedające jedzenie i pamiątki dla turystów.

Mijamy kolejne kaskady i skrecając na scieżkę wśród bananowców trafiamy na małe jeziorko do którego wpada równie mały wodospad. Woda jest bardzo czysta i... bardzo zimna! Niedaleko miejscowe kobiety łowią ryby do koszyków, kąpią się dzieci, biegają prosiaki, kury i psy...

palenque

2010-02-26T18:38:00.001-08:00

Zatrzymujemy sie na 2 dni by odsapnać po przeprawie przez Gwatemale. W miasteczku okoliczne kobiety w tradycyjnych strojach sprzedają swoje wyroby, wszędzie remonty, hałas i dobra kawa z budki naprzeciwko... Niestety w strefie archeologicznej komora grobowa Pakala w której znajduje się tablica z dziwnym wizerunkiem nie jest udostępniona zwiedzającym. Odkrycie to narobiło sporo zamieszania wśród naukowców, a Daniken zdobył kolejny artefakt potwierdzający jego teorie...
Odpuszczamy sobie zwiedzanie ruin i szukamy możliwości dojechania do Aqua Azul.

w drodze do meksyku

2010-02-26T18:08:00.003-08:00

Tłuczemy się od 5 rano brudnym i rozklekotanym busem, przez tonącą w oparach porannej mgły dżunglę. Droga to ubita ziemia z mnóstwem małych kamyków, uderzających o podwozie i wyskakujących spod koł. Do tego pył i kurz...

Mijamy po drodze pastwiska, plantacje papaji, wioski zatopione w dżungli i małe gwatemalskie miasteczka. Od czasu do czasu pojawiają się kolesie w białych kapeluszach na koniach, z maczetami u boku... Na granicy jak zwykle zamieszanie, dziewczyna z Chorwacji podróżująca ze swoim chłopakiem nie mają dość kasy by opłacić wyjazd. Dokładamy im do tego haraczu i już możemy się przeprawiać dalej. Bus zostaje, a my ładujemy się do łodzi, by dopłynąć do Meksyku.

Rzeka jest niesamowita! Pełna wirów, podwodnych głazów i porośnięta z obu stron dżunglą. Tam gdzie widać dachy wiejskich chat, na brzegu miejscowe kobiety robią pranie, a dzieciaki pluskają radośnie w wodzie...
Po meksykańskiej stronie wojsko, punkt kontoli granicznej, szybka odprawa i przesiadka do kolejnego busa. Kierowca upycha bagaże na dachu, ludzi do środka a po drodze zabiera jeszcze kilka indiańskich kobiet. Po paru kilometrach kontrola wojskowa. Ciężarowka załadowana żołnierzami, worki z piaskiem po obu stronach drogi, karabiny maszynowe...

- Kogo wieziesz?
- Turystów...
- Ok, jedź...

Po nastepnych paru kolejne zatrzymanie, tym razem mundurowi czepiają sie indianek. Skąd? Dokąd? Po co?

Jedziemy dalej, mijając tablice informujące że jesteśmy na terenie zapatystów, biedne indiańskie wioski, poletka kukurydzy i wzgórza porośnięte dżunglą. Jesteśmy w Chiapas...

tikal - miasto w dżungli

2010-02-26T18:08:00.001-08:00

Wyjeżdżamy o 5 rano by dotrzeć o świcie do ruin. Miejscowy chłopak który jest naszym przewodnikiem, opowiada historię tego miejsca, pokazuje rośliny wykorzystywane w tradycyjnej kuchni i... ołtarze na których zabijano niemowlęta.
Miasto zatopione jest w dżungli która przez stulecia odzyskiwała zabrany jej teren. By dotrzeć do niektórych obiektów trzeba czasami iść bardzo wąskimi ścieżkami wydeptanymi wśród roślinności.

flores - miasto na wyspie

2010-02-26T18:03:00.001-08:00

Kolorowe domy, sklepiki z pamiątkami, restauracyjki, hoteliki i wojskowe patrole na ulicach. Wszystko to w małym miasteczku położonym na wyspie, będącym bazą wypadową do ukrytego w dżungli starożytnego miasta Majów - Tikal.

w drodze do gwatemali

2010-02-24T18:56:00.001-08:00

Wchodze do kibla na dworcu w Belize City, a tam starszy facet ze spuszczonymi portkami miota sie po całym pomieszczeniu. Brak papieru!!! Daję mu moje chusteczki i tak poznajemy Toma z Kaliforni. Podróżuje z równie starym jak on plecakiem. Chcemy jechać do Flores w Gwatemali ale autobus ma opóźnienie z powodu jakiegos strajku na granicy. Czekamy 2 godziny i... jest! Rozklekotany i brudny, ale jest! Możemy jechać, ale okazuje sie ze nasze bilety sa niewazne, bo kupione w innej firmie. Kurwa, co za burdel... Kierowca chce nas wyrzucić, Tom protestuje i każe kierowcy czekać aż wymienimy bilety na właściwego przewoźnika.
Wszyscy w autobusie nam kibicują... robi sie fajna atmosfera. Wreszcie jedziemy, wokół dżungla, zapach spalin i kwiatów pomarańczy. Po 3 godzinach stajemy przed łańcuchem skutym kłódką - granica. Autobus musiał zostać po belizyjskiej stronie, a my po próbie wyłudzenia kasy za wjazd przeszliśmy na stronę Gwatemali. Przedarliśmy sie jakoś pomimo strajku...Przepuszczano co 2 godziny po 10 min. 2 ludzi z naszego autobusu musiało przeprawiać sie przez rzekę bo nie zdążyli... Pomagały im miejscowe dzieciaki...Uff. Został Tom. Dziewczyny znajace hiszpański idą go szukać, ale bezskutecznie. Polazł gdzieś...
Odnajduje się wieczorem, już we Flores. Dotarł taksówką, w której zostawił... aparat fotograficzny. Jutro ma zamiar go odzyskać...

caye caulker III

2010-02-23T15:02:00.000-08:00

Wczoraj wieczorem podczas piwkowania z naszymi sąsiadami pojawił sie pomysł by dotrzeć do Chiapas w Meksyku przez Gwatemalę. Co prawda na mapie jest tam raczej zielona plama, niż sieć dróg, ale jakoś sie przeprawimy...Na wyspie można kupić bilety do Flores w Gwatemali. Rano kupujemy je na jutrzejszy dzień, a dzisiaj wypływamy w morze by nurkowac z rekinami, zółwiami i płaszczkami.
Łodzią steruje Carlos i jego dwaj czarni jak noc pomagierzy. Jeden z nich wyławia z dna muszle slimaka morskiego i na łodzi wykrawa z nich mięso. Mówi że na zupę wieczorem, a teraz daje spróbować po kawałku surowego mięsa. Jest orzechowo slodkie w smaku...

Po powrocie odwiedzamy lokalny sklepik muzyczny. Gość na zapleczu rzeźbi z muszli ozdoby i mówi żebyśmy się sami obsłużyli. Przesłuchujemy kilka płyt i kupujemy składanki z lokalna muzą. Na jednej z nich jest Andy Palacio polecany przez jednego z pomagierów Carlosa. Muzyka, którą nagrywał Palacio czerpie z tradycyjnej kultury Garinagu. Przodkami Garinagu byli Karaibowie, Arawakowie i niewolnicy z Zachodniej Afryki.
Gdy to pisze widzę przez okno kafejki jak gość z łodzi zaczyna kroić mięso na zupę... Ta wyspa jest naprawdę mała:)
Robimy zrzutę w postaci salsy casera i tacos a w zamian dostajemy miseczkę zupy. Koleś częstuje też znajomych na ulicy, więc robi się z tego takie małe przyjęcie:)
A zupa to po prostu rozdrobnione mięso, salsa casera i sok z limonki. Żadnego gotowania, wszystko świeże, surowe i... pyszne.
Jest to dosc popularne danie sądząc z ilosci muszli zalegajacych pod pomostami.

caye caulker II

2010-02-20T19:25:00.000-08:00

Kolejny dzień na wyspie, powoli wsiąkamy w klimat czyli w kreolską gościnność, kokosowy rum, bananowe ciastka i reggae ...
Tutejsza rafa nie jest tak kolorowa jak ta w Australii ale i tak robi wrazenie. Zaprzyjaźniałem się dzisiaj z płaszczkami pod wodą, a Monika na stałym lądzie z miejscowymi dreadmenami. Wystarczyło usiąść w cieniu palmy i zacząć rysować...Hej baby! Kogo rysujesz? To tamten gość! Znam go! A zrobisz mi zdjęcie? A przyjdziesz dzisiaj do knajpy? Gram tam dzisiaj...
Wieczorem lądujemy w knajpie na końcu wyspy gdzie pogrywają miejscowi rastamani. Znowu rum i pogaduchy z poznanymi ludźmi z Austrii. Byli w Chiapas, widzieli zapatystów, demonstracje, indian... Jeden z lokalsów zaprzyjaźnia się z nami, częstuje piwem i wstawkami typu "you are cool girl, and you are cool man..." na to ja "God bless you" i spadamy...

caye caulker

2010-02-19T18:02:00.001-08:00

Spadamy z brudnego miasta na leżącą 32 km na północ od Belize City wyspę. Na wyspie jest mała osada z hotelikami, sklepami i knajpami. Drogi to ubity piach, nie ma aut tylko elektryczne samochodziki, a wiele osób jeździ rowerami. Wokól mnóstwo kokosowych palm i namorzynowych zarośli. Jest to doskonałe miejsce wypadowe na rafę koralową, w tym do Morskiego Rezerwatu Hol Chan. Działa sporo biur mieszczących się w drewnianych chatach, a wycieczka na rafę to jednocześnie poznawanie miejscowych ludzi, płynie się bowiem małą grupą na prywatnej łodzi.

belize city

2010-02-19T18:01:00.004-08:00

Przyjechaliśmy z Bacaral klimatyzowanym autobusem, z przesiadką na ohydną tortillę z budy na dworcu w Chetumal. Po drodze belizyjczycy na granicy zabrali mi mój podróżny zapas bananów. Ale większymi cwaniakami byli meksykanie, którzy za wyjazd zażądali 200 peso. Nie lubię granic... Szkoda mi na nie czasu i pieniędzy. No i bananów :)
A w Belize City zupełna zmiana klimatu. Choć urzędowym językiem jest angielski, można się tu porozumieć również kreolskim i hiszpańskim. Na dworcu przejmuje nas wychudzony, czarny koleś o przekrwionych oczach i prowadzi do swojej taksówki. Oczywiście określenie "taksówka" jest czysto umowne. Auto zapomniało już co to boczne lusterka, a przez przednią szybę świat jakiś taki popękany się wydaje. Wnętrze tonie w kurzu, a z miejsca na radio zwisają smętnie resztki wyrwanych kabli... Szukamy taniego hotelu i bankomatu, bo brak nam belizyjskiej gotówki. Chłopak podwozi nas do banku i przez wąskie, brudne uliczki suniemy powoli w stronę hotelu. Na miejscu Monika idzie sprawdzić czy da się tam zamieszkać, a ja martwię się o swoje buty. Kierowca mówi mi bowiem, że mu się podobają... Żeby jakoś odwrócić jego uwagę kurtuazyjnie zagajam: Gdzie tu mogę w pobliżu kupić wódkę?
Strzał w dziesiątkę! Koleś szeroko gestykulując tłumaczy mi jak dojść do sklepu, wraca Monika, dajemy mu kasę za przejazd i ładujemy się do hotelu. Buty uratowane :)
W mieście słychać rytmy z Jamajki, hindusi w swoich sklepach palą kadzidła przed ołtarzykami a bezdomni układają się do snu przed komisariatem. Kupujemy piwo i wracając do hotelu ciemną uliczką, mijamy bezdomnego kolesia który mówi nam "dobranoc". Robimy zdumione oczy. Zaraz potem to samo policjant i jakaś kobieta. No, nieźle... To my też "dobranoc" do jakiegoś gościa, a ten zdumione oczy robi. Turysta pewnie...
A teraz siedzimy na balkoniku i popijając piwko obserwujemy rozłażące się po ulicy szczury z pobliskiego śmietnika...

bacalar

2010-02-19T18:01:00.003-08:00

Zjeżdżamy na południe Jukatanu, w stronę Belize. Po drodze mijamy wtopione w gąszcz dżungli przydrożne wioski Majów. Domostwa to przeważnie drewniane chaty pokryte palmowymi liśćmi. Gdy autobus zwalnia przed kolejnymi "topes" podbiegają dzieciaki by sprzedać coś do picia, a na przystankach w miasteczkach podchodzą kobiety z jedzeniem. Bacaral! krzyczy kierowca, a my zabierając plecaki wysiadamy prosto w przydrożny pył. A gdzie miasteczko? Widzimy jakies budy, stoiska z jedzeniem i chłopaka przy rozwalającym się aucie.
- Taxi, taxi?
- Donde esta no muj kara otel? - dukam, czytając z kartki fonetyczny zapis pytania.
- Si, 12 pesos! - pokazuje na palcach. 12 za kurs, ale ile za hotel?
No, dobra nie mamy wyjścia, trzeba z nim jechać. Auto co chwila gaśnie, ale chłopak nie zrażony z uśmiechem odpala na nowo i znów jedziemy. O kurwa, gdzie on nas wiezie!? Kurz, pył, rozwalające się chaty, kurczaki umykające do rowu... Zatrzymujemy się pod jakąś bramą i wysiadka. A więc nie wywiózł nas gdzies w slumsy i nie zamordował. Ok. Gracias.
Hotelik jest przyjemy, prowadzony przez jakąś lekko nawiedzoną amerykankę. Palmy, hamaki, zielona trawka, w kiblu tekst desideraty "...pamiętaj jaki spokój może być w ciszy...". Parę metrów dalej jezioro Bacalar z krystalicznie czystą wodą. Szybka kąpiel i spadamy na rekonesans po miasteczku.

tulum

2010-02-19T18:01:00.001-08:00

W samym miasteczku funkcjonuje kilkanaście niezbyt drogich hotelików. Oprócz tego nad brzegiem morza wybudowano wiele domków, tzw. cabanas. Należą one do poszczególnych ośrodków wypoczynkowych i tworzą swoistą enklawę turystyczną. Zostajemy zatem w miasteczku, tym bardziej że hotelik jest tańszy od cabany nad morzem. Poza tym są stragany z owocami, budy z tortillami, klimatyczne knajpki i dostęp do internetu. 3 km od centrum, nad samym brzegiem znajdują się ruiny miasta Majów, a na plaży spotkać można iguany.

Na skrzyżowaniu ulic, niedaleko hoteliku w którym mieszkamy od kilku dni stoi policjant. Ruch niewielki, od czasu do czasu przejedzie rowerzysta albo auto. Zdarza się że 2 naraz z różnych kierunków. Policjant macha wtedy rękoma i uruchamia swój gwizdek. Potem znów stoi. Czasami pozdrowi jakiegos przechodnia. I tak cały dzień... W wielu miastach Meksyku im większe skrzyżowanie tym więcej policjantów. I więcej gwizdków... Podobnie jest na dworcach autobusowych. Pierwszy pomocnik kierowcy wskazuje odpowiedni autobus, drugi oznacza i ładuje bagaże, czasami trzeci jest od udzielania wszelkich innych informacji. By odjechać z dworca taksówką kupuje się bilet u pani w okienku, potem jakis koleś prowadzi nas do taksówki, no i na szczęście w taksówce jest już tylko taksówkarz któremu należy bilet oddać po dojechaniu na miejsce... Dzięki zatrudnianiu ludzi na z pozoru niepotrzebne stanowiska, likwiduje się chyba w ten sposób bezrobocie.

Tacos z zieloną salsą od kilku dni. Na początku malutkie ilości by nie spalić języka, teraz możemy jeść ją samą:) Mam ochotę na jedzenie od ulicznych sprzedawców. Nie chodzi o to by było taniej, ale...
Monika na to:
- Nie, Ty po prostu lubisz jeść w brudzie...
No, ale by poznać lokalną kuchnię, trzeba się stołować tam gdzie lokalsi. Bo restauracje serwują często to czego oczekują turyści - trochę egzotyki, ale pod europejski wymiar, np. pizzę z jalapeno. A tam gdzie zasiada meksykanin, tam jest smakująca ścierką tortilla, posypana chilli i polana sokiem z limonki pyszna gotowana kukurydza, ugotowana i zmiksowana czarna fasola o konsystencji budyniu, mdły w smaku czekoladowy sos i smażony kaktus o wdzięcznej nazwie "nopales"... A wszystko to można dostać właśnie od ulicznego sprzedawcy. Można też wybrać się do lokalnych warzywniaków i pobuszować wśród owoców i warzyw trafiając na zielone pomidory przypominające w smaku agrest...

cancun

2010-02-19T18:00:00.001-08:00

Wylądowaliśmy w Cancun... hałas, tania tequilla, uliczni sprzedawcy... i strefa dla bogaczy czyli koszmarna Zona Hotelara nad brzegiem morza. Wynajmujemy tani pokój w podupadającym hotelu w centrum. Mili właściciele... jak zapchałem kibel to prosili żebym się nie przejmował. Próbowaliśmy na zmianę odetkać - wygrał facet z recepcji... Dopiero później przeczytałem informację by papier wyrzucać do kubełka obok. I tak jest podobno w całym Meksyku. Naganiacze na każdym kroku - chcesz coś zjeść? Chcesz gdzies pojechać? Nie? To może chcesz auto? Tez nie? To co chcesz? Nic? Jak to? No męczy to trochę...
Ale sa też fajne momenty. Pytamy sie babki w rozklekotanym sklepiku gdzie mozemy kupić nóż (mój wypadł z plecaka gdzieś po drodze), a ona próbuje po hiszpańsku wytłumaczyć gdzie mamy iść. Jak widzi ze nic nie kumamy, to przynosi nam swój kuchenny i daje za darmo...Muchos gracias!

mexico city

2010-02-15T17:08:00.000-08:00

Zamieszanie na lotnisku, wybebeszony bagaż i niezbyt fajny kurs dolara do peso. Taksówka z lotniska zawozi nas do Hostal de Montejo przy Bahia de Montejo 79. W drzwiach wita nas Aaron który jest jak bank informacji. Opowiada o sytuacji w Chiapas, o napadach na przyjezdnych i pyta sie czy w Polsce mamy króla. Jest zdziwiony że nie... no cóż, nas to nie dziwi... Wymieniamy kasę w mieście, a przy okazji muszę zostawić odcisk palca. Obok tablica ze zdjęciami poszukiwanych bandziorow, nieco dalej uzbrojony policjant. Kilka metrow dalej następny, na sasiedniej ulicy znow kilku i tak w całym mieście. Broń krótka, automaty, strzelby, kamizelki kuloodporne...
Komunikacja super, tanie metro za 3 peso a busy trzeba łapac na ulicy bo nie ma przystanków. Wsiadasz, płacisz 10 peso i jedziesz bez biletu...

Odbijamy 50 km by dotrzeć do Teotihuacan, "miejsca gdzie narodzili sie bogowie". Aztekowie poszli sobie gdzieś wiele lat temu i nikt nie wie dokąd... Łazimy więc po wyludnionym starożytnym mieście nagabywani przez sprzedawców pamiątek.

Piramida Słonca jest niesamowita... Generalnie cały kompleks jest dobrze wpasowany w otaczajacy go krajobraz. Nachylenie ścian piramid podobne do otaczajacych je gór... Szerokie ulice, rozległe place...Musiało to być dobre miejsce do życia. No może nie dla wszystkich, bo Aztekowie podobno riezali na ołtarzach jeńcow wojennych i branke w dużych ilościach by słońce moglo nadal żyć. Tak naprawdę to chodziło pewnie o utrzymanie władzy kapłanów pod przykrywką religijnych ofiar, ale któż to wie?

...nadal zima

2010-01-24T08:36:00.000-08:00

zima na bocznicy

2010-01-10T08:15:00.001-08:00

a tutaj trochę o podróżowaniu towarowymi:
http://www.catchingout.com/towarowy.html

za miastem

2009-12-28T07:00:00.000-08:00

Lubię łazić po polach, z dala od obszczekujących nogawki wiejskich psów, ciekawskich spojrzeń zza płota i szyby okiennej. Ubłocić buty, przepocić koszulę... poczuć p r z e s t r z e ń... to uczucie samotności, spokoju i ciszy. Odczytywać zdarzenia... pod krzakiem kilka piór leży, pewnie jastrząb gołebia ucapił, tamto drzewo przewracając się pociągnęło drugie, stąd ten prześwit w krajobrazie... a tam cegła z ziemi wystaje, może dom był tu kiedyś...

polscy podróżnicy, awanturnicy, odkrywcy...

2009-12-21T04:47:00.000-08:00

Nie, nie będzie o Pawlikowskiej i Cejrowskim... :) Raczej o ludziach którzy bez sponsorów i medialnego show ruszyli w świat... kiedyś, gdzieś...

JAN Z KOLNA (ur. około 1435, zm. około 1484) - żeglarz, który miał dotrzeć – jako sternik Dietricha Pininga do Ameryki przed Kolumbem. Miał służyć u duńskiego króla Christiana I Oldenburga. W roku 1476 ponoć dotarł do wybrzeży Labradoru.

SEBASTIAN BENESZ de BERZEVICZY (1698 - 1797) wraz z uzyskaniem pełnoletności stał się niespokojnym duchem – przemierzał różne kraje, imał się najrozmaitszych zajęć, a przede wszystkim wojaczki. Zawędrował do Peru, gdzie pojął za żonę Inkaską księżniczkę. Córka z tego małżeństwa, Umina, została żoną bratanka przywódcy powstania Indian przeciwko hiszpańskiemu okupantowi. Po upadku powstania rozszalał się hiszpański terror. Sebastian zabrał córkę i uciekł do Włoch, a po wytropieniu ich przez wywiad hiszpański, przenieśli się do Niedzicy nad Dunajcem. W roku 1946 znaleziono pod jednym z kamiennych stopni zabezpieczone w ołowianej tubie kipu inków które potwierdziło całą historię, nie dając jednak odpowiedzi gdzie został ukryty legendarny skarb który prawdopodobnie wieźli ze sobą uciekinierzy.

TADEUSZ PERKITNY i LEON MROCZKIEWICZ 11 września 1926 r. ze słoikiem powideł, kiszonymi ogórkami, banknotem 100 złotowym wyruszyli
z Poznania w podróż dookoła świata. Pływali zazwyczaj czwartą (a więc najgorszą) klasą na statkach, przymierając głodem, pracując raz jako portowi ładowacze, innym razem jako inżynierowie z własnym służącym. Trasa ich podróży wiodła przez Szwecję, Brazylię, Chile, Panamę, Stany Zjednoczone, Indochiny, Honolulu, Hongkong, Tanganikę, Kongo, Mauretanię, Maroko, Hiszpanię, Francję, Włochy, Austrię i Czechy.
Z Afryki wracali kupionym w Maroko samochodem. Swoje przygody opisali w książce "Okrążmy świat raz jeszcze".

KAZIMIERZ NOWAK
W latach 1931-1936 przebył samotnie kontynent afrykański z północy na południe i z powrotem.

"Poruszanie się pieszo, na rowerze, konno, łodzią i wielbłądami dało mi możność omijania dróg turystycznych, będących pewnego rodzaju wystawą, na której znajdzie się tylko to, czym wystawca pragnie przybysza oczarować... "

Więcej informacji tutaj:
www.kazimierznowak.pl/biografia
www.afrykanowaka.pl/

wszystko za życie

2009-12-19T10:54:00.000-08:00

"Zamieszkałem w lesie, albowiem chciałem żyć świadomie, stawiać czoło wyłącznie najbardziej ważkim kwestiom, przekonać się, czy potrafię przyswoić sobie to, czego może mnie nauczyć życie, abym w godzinie śmierci nie odkrył, że nie żyłem."

Henry David Thoreau

Film reżyserował Sean Penn opierając się na prawdziwej historii chłopaka który postanawia odmienić swoje życie. Sprzedaje swoje rzeczy oraz przekazuje oszczędności na cele charytatywne, zmienia swoje dotychczasowe imię na Alex Supertramp i buja się przez 2 lata po stanach Ameryki stopem, towarowymi pociągami, kajakiem...Przez cały ten czas pielęgnuje w sobie marzenie o wyruszeniu w podróż na Alaskę by żyć w dzikiej głuszy...
Książka Jona Krakauera pod tym samym tytułem (na jej podstawie powstał film) zawiera więcej faktów z życia Alexa, autor przemierzył szlak chłopaka by zdobyć potrzebne materiały do jej napisania. Możemy zobaczyć Amerykę nie tą z billboardu i reklamy, ale tą wyalienowaną, poszukującą, nie osadzoną w status quo społeczeństwa... Historia nie dotyczy jedynie buntu, jest opowieścią o poszukiwaniu samego siebie, poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie: jak żyć świadomie?

powroty

2009-12-16T00:59:00.000-08:00

http://www.stilon-c60.blogspot.com/

Blog na którym zaistniały stare, i w większości zapomniane zespoły z lat osiemdziesiątych. Sporo punk rocka, wspominki z Jarocka...kawał dobrej historii :) No i muza jest do pobrania!

anaglify

2009-12-11T11:30:00.000-08:00

w podróży

2009-12-09T11:39:00.000-08:00

www.sleepinginairports.net

Stronę założyła podróżniczka z Kanady Donna McSherry, która praktykuje nocowanie na lotniskach od 11 lat. Kiedyś pieniądze zaoszczędzone na lotniskowych hotelach wydawała na kolejne tygodnie podróży, teraz dzieli się nimi z organizacjami charytatywnymi.

info:
www.travelforum.pl

malowane obiektywem

2009-11-24T13:02:00.000-08:00

opuszczone

2009-11-22T09:39:00.000-08:00

Przełażę przez dziurę w płocie i idę wkoło budynku nasłuchując. Wchodzę do jednego z pomieszczeń, a tam sympatyczny facet
z brodą i z... tłuczkiem do mięsa. Takim z siekierką.
- Dzień dobry. Można tutaj fotografować? - pytam.
- Dzień dobry. Też fotografuję, góra jest ciekawa, ja już tam byłem
ale niech pan idzie. Różni się tu kręcą, trzeba uważać, a to - wskazał
na tłuczek - chce pan pożyczyć?
- Nieee... dzięki, jeszcze kogoś wystraszę...
- To pomyślności...
- Wzajemnie...

Ot, niedzielne spotkanie...

Więcej w temacie miejsc opuszczonych na stronie http://www.opuszczone.com/

de mello

2009-11-04T11:08:00.001-08:00

- Dlaczego wszyscy tutaj są tak szczęśliwi, a ja nie?
- Dlatego, że nauczyli się widzieć dobro i piękno wszędzie
- Dlaczego więc ja nie widzę wszędzie dobra i piękna?
- Dlatego, że nie możesz widzieć na zewnątrz siebie tego,
czego nie widzisz w sobie.

powitanie słońca

2009-10-02T03:38:00.000-07:00

Pozycja pierwsza:

stań prosto ze złączonymi stopami, dłonie złóż przed klatką piersiową jak do modlitwy. Oddychaj normalnie.

Pozycja druga:

na wdechu unieś ramiona ku górze wychylając się jak najbardziej do tyłu.

Pozycja trzecia:

wykonaj skłon w przód robiąc jednocześnie wydech. Jeżeli możesz, oprzyj dłonie na podłodze obok stóp, a głową dotknij kolan.

Pozycja czwarta:

robiąc wdech wykonaj przysiad podparty (prawa noga ugięta pod kątem prostym, stopa ułożona pomiędzy dłońmi; lewa noga wyciągnięta jak najdalej do tyłu, staraj sie nie dotykać kolanem do ziemii). Głowę unieś ku górze.

Pozycja piąta:

w czasie wydechu dostaw prawą stopę do lewej, utrzymuj tułów w linii prostej podpierając się rękami.

Pozycja szósta:

wstrzymując oddech opuść ciało w kierunku podłoża, oprzyj się na stopach, kolanach, klatce piersiowej, dłoniach i czole. Pośladki, uda
i brzuch unieś ku górze.

Pozycja siódma:

podczas wdechu opuść biodra na podłogę. Wspierajac się na rękach unieś w górę klatkę piersiową i głowę.

Pozycja ósma:

wykonując wydech podnieś biodra i pośladki do góry, prostując przy tym nogi i opierając się na stopach i rękach. Głowę schowaj miedzy ramiona.

Pozycja dziewiąta:

podczas wdechu wykonaj przysiad podparty (lewa noga ugięta pod kątem prostym, stopa ułożona pomiędzy dłońmi; prawa noga wyciągnięta jak najdalej do tyłu, staraj sie nie dotykać kolanem do ziemii). Głowę unieś ku górze.

Pozycja dziesiąta:

na wydechu dostaw lewą stopę do prawej. Prostując obie nogi, wykonaj skłon w przód tak jak w pozycji 3 - jeżeli to możliwe, oprzyj dłonie na podłodze obok stóp, a głową dotknij kolan.

Pozycja jedenasta:

przy wdechu unieś ramiona w górę i wychyl sie do tyłu powracając tym samym do pozycji 2.

Pozycja dwunasta:

robiąc wydech opuść ramiona i powróć do pozycji wyjściowej - dłonie złożone przed klatką piersiową.

berlin

2009-09-30T10:41:00.000-07:00

okna

2009-09-13T12:15:00.000-07:00

miejsca

2009-07-16T02:40:00.001-07:00

norweskie mity

2009-07-15T04:46:00.001-07:00

1. Masz prawo do obozowania na dziko.
Pod warunkiem, że nie napotykasz co chwila takich znaków jak powyżej...

2. Po norweskich drogach jeździ się łatwo i przyjemnie.
Pod warunkiem, że nie jedziesz... za wolno. A czasami Swift nie daje rady pod górę. Wtedy kierowcy trąbią, mrugają światłami i dzwonią na policję. Policjant też mruga światłami, Swift się zatrzymuje a my zostajemy pouczeni by w takich sytuacjach zjeżdżać na bok...

doświadczają nas żywioły

2009-07-15T04:43:00.002-07:00

Woda - ta skroplona na trawie o poranku odświeża nogi wystawione
z namiotu, a ta z górskich potoków doskonale gasi pragnienie i pozwala ugotować makaron. Jest też taka co leje się z nieba i moczy ubrania, nas
i wszystko wokół. Wtedy Monika mówi: "Doświadczają nas żywioły..."

jak nie trudno, to nudno

2009-07-15T04:43:00.001-07:00

Późnym popołudniem, hm... a w zasadzie to wczesnym wieczorem, zostawiamy Swifta na campingu i wyruszamy szosą w kierunku Preikestolen. Szukamy po drodze miejsc gdzie można by ewentualnie rozbić "na dziko" namiot, ale teren jest wyjątkowo trudny... Po godzinie docieramy do punktu, gdzie powinien zaczynać się szlak. Wokół cisza, ogromne świerki i ...radiowóz. Uśmiechnięty policjant wskazuje nam kierunek i informuje że powinniśmy wrócić przed zapadnięciem zmroku.
Po godzinie marszu przez las spotykamy wracającą rodzinkę rodaków, którzy na przemian odradzają dalszą wędrówkę (już jest za późno - starsze pokolenie), a młodsze pokolenie zachęca (dacie radę!). No to idziemy, skoro zupełnie ciemno robi się ok 1.00 to faktycznie damy radę. Na szlaku nie ma już nikogo, słychać tylko szum lasu, własny oddech i stukot kamieni osuwających się spod naszych butów. Mijamy niewielkie stawy które wyglądają jak z bajki w szarówce kończącego się dnia, wspinamy się po olbrzymich głazach zalegających rozpadliny i wychodzimy na płaskowyż niby zastygłej jak lawa, litej skały kończącej się linią horyzontu... Robi się coraz później i... ciemniej. Przed nami kolejne skalne wzniesienie. Ile jeszcze do celu? A cholera wie, może za tą skałą, a może za następną. Już 12.00. Za godzinę zrobi się zupełnie ciemno...Dobra, przecież nie chodzi o to by gnać do celu, ale by cieszyć się drogą. Wracamy... Kurde, nie widać już malowanych na głazach oznaczeń szlaku, na szczęście widać piramidki z kamieni które są pozostałością starego, pokrywającego się z tym obecnym. Ale w lesie już nie... Rozpalam małe ognisko, bo i chłód zaczął doskwierać. Wyciągam komórkę i... latarka! W komórce jest latarka! No to idziemy, nie będziemy tu czekać do rana za światłem...

Wybierając się na szlak nie wiedzieliśmy że do przejścia jest 16 km. Latarki, kompas, jedzenie, ciepłe ubrania - wszystko to zostało w namiocie na kempingu. Ale dzięki temu mogliśmy doświadczyć nocnej wędrówki po górach, gasić pragnienie wodą z potoków, oglądać podnoszącą się i pełznącą pośród drzew nocną mgłę wśród totalnej, przygniatającej ciszy...

Wybraliśmy się tam ponownie już za dnia. Okazało się że przeszliśmy prawie całą trasę, do celu zabrakło może 100 metrów :)

Jeden z tuneli wykutych w skałach. Ten ma długość 1 km i jest częścią 24 kilometrowej krętej, górskiej drogi łączącej położoną na końcu Lysefiordu osadę Lysebotn z resztą świata. Zimą droga jest zamknięta i można dostać się tam jedynie promem... Nie narażaliśmy Swifta na taki stres by przejechać tą trasą, tym bardziej że miał pęknięty tłumik, jak się później okazało... Wystarczyło wrażeń po poprzednich, przez które trzeba było przejeżdżać co kilkadziesiąt kilometrów.

nie chodzi o to by gnać do celu, ale by cieszyć się drogą

2009-07-15T02:56:00.000-07:00

Za nami ponad 4000 przejechanych kilometrów i setki roztrzaskanych much na masce Swifta. 4000 kilometrów nowych doświadczeń i wrażeń, smażenia się w słońcu na autostradzie, mozolnego wspinania się po górskich drogach i odkrywania kolejnych tuneli za zakrętem. Bez planu gdzie śpimy i kiedy jemy. 4000 kilometrów z własnym szmacianym domkiem i kocherkiem do gotowania...

ethno port

2009-06-13T02:59:00.001-07:00

Mari Boine. Muzyka z północy... Wśród Samów ciągle żywa jest rytmiczna forma śpiewu - tzw. joikowanie. Teksty joik są zazwyczaj opowieścią
o miłości, o pochodzeniu i życiu Samów, a także o walce dobrych i złych szamanów. Zbudowane są w charakterystyczny sposób, nie spotkamy
tu bowiem tradycyjnego początku, refrenu i końca, a krótka fraza jest powtarzana kilkakrotnie. Mari wykorzystuje bardzo często tę metodę podczas swojego śpiewu...

desiderata

2009-06-08T00:13:00.000-07:00

Krocz spokojnie wśród zgiełku i pośpiechu, pamiętaj jaki spokój może być w ciszy.

Tak dalece jak to możliwe, nie wyrzekając się siebie, bądź w dobrych stosunkach z innymi ludźmi.

Prawdę swą głoś spokojnie i jasno, słuchając też tego, co mówią inni: nawet głupcy i ignoranci, oni też mają swą opowieść.

Jeżeli porównujesz się z innymi możesz stać się próżny lub zgorzkniały, albowiem zawsze będą lepsi i gorsi od ciebie.

Ciesz się zarówno swymi osiągnięciami jak i planami.

Wykonuj z sercem swą pracę, jakkolwiek by była skromna. Jest ona trwałą wartością w zmiennych kolejach losu.

Zachowaj ostrożność w swych przedsięwzięciach - świat bowiem pełen jest oszustwa. Lecz niech ci to nie przesłania prawdziwej cnoty; wielu ludzi dąży do wzniosłych ideałów i wszędzie życie pełne jest heroizmu.

Bądź sobą, a zwłaszcza nie zwalczaj uczuć; nie bądź cyniczny wobec miłości, albowiem w obliczu wszelkiej oschłości i rozczarowań jest ona wieczna jak trawa.

Przyjmuj pogodnie to, co lata niosą, bez goryczy wyrzekając się przymiotów młodości.

Rozwijaj siłę ducha, by w nagłym nieszczęściu mogła być tarczą dla ciebie. Lecz nie dręcz się tworami wyobraźni. Wiele obaw rodzi się
ze znużenia i samotności.

Obok zdrowej dyscypliny bądź łagodny dla siebie. Jesteś dzieckiem wszechświata: nie mniej niż gwiazdy i drzewa masz prawo być tutaj i czy to jest dla ciebie jasne czy nie, nie wątp, że wszechświat jest taki jaki być powinien.

Tak więc bądź w pokoju z Bogiem, cokolwiek myślisz o Jego istnieniu
i czymkolwiek się zajmujesz i jakiekolwiek są twe pragnienia; w zgiełku ulicznym, zamęcie życia, zachowaj pokój ze swą duszą.

Z całym swym zakłamaniem, znojem i rozwianymi marzeniami ciągle jeszcze ten świat jest piękny... Bądź uważny, staraj się być szczęśliwy.

Przez kilka lat myślałem że jest to bardzo stary tekst znaleziony
w kościele w Baltimore. Tak naprawdę to utwór powstał w 1927.
W 1933 Maks Ehrmann złożył go w formie życzeń na Boże Narodzenie
dla przyjaciół.
Gazetka, na której znajdował się tekst "dezyderaty", miała stopkę
z informacją: "Stary kościół św. Pawła" i datą 1692. W rzeczywistości
to data powstania parafii i budowy pierwszego już nieistniejącego kościoła. Wskutek częstego kopiowania jedynie tej strony, informacja zaczęła być błędnie odczytywana...

perth

2009-05-27T03:45:00.001-07:00

21.02.2008

Dzisiaj ostatni dzień w sercu Australii. Pakujemy plecaki i siadamy pod drzewem eukaliptusa w oczekiwaniu na autobus, który ma nas zabrać na lotnisko. Jest leniwe gorące przedpołudnie i wszystko co żyje skryło się przed skwarem. Rozległa przestrzeń outbacku i niewytłumaczalny magnetyzm tego miejsca urzekły mnie do tego stopnia, iż po raz pierwszy od czasu gdy wylądowaliśmy na tym kontynencie czuję żal z powodu wyjazdu...Postanawiamy wrócić w to miejsce, ale zimą, gdy temperatury są niższe i nie ma tych cholernych much.

Są nawet w samolocie którym odlatujemy do Perth - ludziska tłuką je czym popadnie nie dając im szansy na podróż w kierunku zachodniej Australii. Przebijamy się przez watę z chmur i... totalna zmiana krajobrazu. Ziemia pocięta jest w prostokąty i kwadraty z szeregiem nieregularnych linii dróg. Zbliżamy się do zachodniego wybrzeża które podobnie jak wschód jest bardziej zaludnione. Jeszcze chwila i pod nami ukazuje się mapa Perth. Schodzimy w dół... Na lotnisku witają nas umundurowani urzędnicy z psem, który wyczuwa coś w moim plecaku. Wyjmuję zioła przywiezione jeszcze z Polski. Facet który odbiera je z moich rąk ogląda je ze zdumieniem. Jego oczy robią się jeszcze większe gdy Monika wyjaśnia że robimy z tego pyszną herbatę:) Zostajemy poinformowani że nie można wwozić żadnych roślin na terytorium Australii i tym samym musimy zostawić nasze ziółka tutaj. Pies dostaje w nagrodę jakąś przekąskę a my z nieco lżejszym bagażem idziemy szukać autobusu do centrum. Dojazd do Billabong Backpackers, miejsca gdzie mamy nocleg okazuje się trudną wyprawą przez dżunglę wielkiego miasta. Nikt nie wie gdzie to jest. Kierowca autobusu łączy się z centralą by dowiedzieć się gdzie jest ulica na którą chcemy dotrzeć.
Z wyciszonego centrum Australii wylądowaliśmy prosto w cywilizacyjny chaos... Rozpytując po drodze i pomagając sobie zdobytą w biurze turystycznym mapą trafiamy w końcu po 2 godz. do celu. Zrzucamy plecaki i kombinujemy jak dojechać nad ocean. Na stacji kolejowej zaczepiam trójkę młodziaków, by rozmienić kasę na kupno biletu z automatu.
- Where are you from? - pytają.
- From Poland...
- Z Polski!!? Cześć jestem Higgin! - uradowany chłopak posyła nam uśmiech. - Moi rodzice pochodzą z Lublina, ale ja urodziłem się tutaj - mówi szybko płynną polszczyzną. Wyjaśnia jak dostać się najłatwiej na najbliższą plażę i radzi kupić bilet za 7$ który upoważnia do przejazdów po całym mieście przez 24 godz. Jest tak zaangażowany w pomoc, że biegnie gdzieś i po chwili wręcza nam rozkład jazdy dla całego miasta. Wymieniamy nr. telefonów, adresy mailowe i uściski dłoni. Gdy docieramy nad ocean słońce skrywa się już za horyzontem. Siadamy na piasku i popijając wino obserwujemy wędkarzy na tle rozpalonego czerwienią nieba.

22.02.2008

Miasto zaczyna nas przytłaczać, jest bardzo rozległe i przedostanie się gdziekolwiek zajmuje nam mnóstwo czasu. Poza tym atmosfera nie jest tak przyjazna jak w Melbourne czy Sydney. Ale być może wrażenie to jest wynikiem szybkiego przeskoku z bezludnego outbacku do hałaśliwego Perth. Obliczamy fundusze, ilość dni do powrotu i decydujemy się na 3 dniową wycieczkę na południe do Margaret River, Pemberton, Augusty i Albany.

23.02.2008

Zostawiamy plecaki w hotelowej przechowalni która jest zwykłą komórką wypełnioną różnymi gratami, a sami wskakujemy do busa którym jedziemy na południe od Perth razem z grupą innych ludzi którzy podobnie jak my wykupili wycieczkę. Słychać japoński, niemiecki, norweski i polski (to my:)) Ciekaw jestem jak będzie wyglądało poznawanie Australii w ten sposób. Za miastem zaczynają się pastwiska, łąki porośnięte krzakami i busz. Pierwszy przystanek to jaskinia Ngilgi, gdzie wg. miejscowych Aborygenów mieszka duch oceanu. Udostępniona dla turystów jest tylko część od strony lądu. Schody wykute w skale prowadzą w głąb krainy stalaktytów i dusznego powietrza. Jest też drugie wejście od strony oceanu, ale korzystają z niego tylko tubylcy podczas odprawiania rytuałów. Wracamy do auta i jedziemy do gospodarstwa zajmującego się wyrobem serów. Można degustować i kupić wybrany gatunek. Generalnie jedzenie tutaj jest mocno średnie w smaku, ale sery dają radę. Są naprawdę smaczne! Po drodze zatrzymujemy się na chwilę w Karri forest. Jest to las z najwyższymi drzewami eukaliptusa na świecie. Strzeliste pnie wyrastają z podszytu pełnego soczyście zielonych paproci, niczym totemiczne słupy, sięgając konarami nieba. Las nie posiada drugiego piętra więc promienie słońca prześwitujące przez korony drzew tworzą mnóstwo „zajączków” na pniach, tworząc bardzo malowniczy widok.
Odwiedzamy też winiarnię, a raczej sklepik w jej pobliżu gdzie można porównać różne smaki regionalnych win i dokonać zakupu wybranego gatunku.
Godzinę później jesteśmy w fabryce czekolady, która jest wyrabiana na naszych oczach i zjeżdżając z trasy drogą przez busz trafiamy do knajpy gdzie możemy napić się... czekoladowego piwa.
Następny przystanek to miejsce gdzie można zejść z klifu nad brzeg oceanu mijając po drodze fragmenty strawionego ogniem buszu i już pędzimy dalej. I to jest najtrudniejsze do zaakceptowania przez nas. Wszystko dzieje się za szybko i tym samym doznania są bardzo powierzchowne. Jednak podróżowanie na własną rękę jest o wiele ciekawsze, więc po dotarciu do Augusty gdzie zatrzymujemy się na nocleg podejmujemy decyzję o wypisaniu się z tej gonitwy.
Wieczorem okazuje się że musimy sami przygotować sobie kolację i umyć gary. Lubię co prawda szaleć w kuchni, ale żeby jeszcze za to płacić? Dwie japonki które dzielą z nami pokój w hostelu, też są zaskoczone ale akceptują tą sytuację. Po całym dniu w drodze z krótkimi przystankami mam wrażenie że coś mi umknęło, coś straciłem... No, ale to była nasza decyzja. Nigdy więcej zorganizowanych wycieczek!

24.02.2008

Skoro świt informuję Chomika (taką ksywę dostała od nas przewodniczka ;)) że zostajemy. Reszta ludzi pakuje plecaki do auta, a ja idę przywitać się ze słońcem które właśnie pojawia się nad drzewami rosnącymi przy rzece. Jest bajecznie cicho, przy brzegu pływają pelikany a pierwsze promienie słońca malują łagodne refleksy na wodzie i zacumowanych łodziach. Całe miasteczko jeszcze śpi, a ludzie z naszej wycieczki już pewnie pędzą dalej by w pośpiechu zwiedzać kolejne miejsca...Wracam po Monikę i w pobliskim barze który został przed chwilą otwarty próbujemy wybrać coś na śniadanie. Do wyboru mamy kilka ciastek i kawę, więc wybieramy ciastka i kawę :) Siadamy na zewnątrz i obserwujemy jak okolica powoli budzi się z nocnego snu. Augusta jest prowincjonalnym miasteczkiem leżącym nad rzeką Blackwood River, odległym o 9 km od Cape Leeuwin Lighthouse - miejsca wyznaczającego geograficzny punkt łączący dwa oceany - Indyjski i Południowy. Skoro jesteśmy tak blisko „wielkiej wody”, tej samej, zza której przybywali pierwsi osadnicy na ten kontynent, to postanawiamy że po śniadaniu idziemy na spotkanie z nią. Wychodzimy na peryferie i mijając ujście rzeki wkraczamy na porośnięte trawami wydmy. Dalej jest już tylko piasek, a na nim to co ocean wyrzuca na brzeg. Wokół wysychają w słońcu całe hałdy wodorostów, przypominające bombki choinkowe skorupki jeżowców i zakonserwowane przez sól martwe ryby. Są też dziwne stworzenia podobne do gigantycznej wątroby. Pomimo tak dużej ilości pożywienia smażącego się na słońcu nigdzie nie widać krabów. Nie widać też nigdzie ludzi. Jedynym śladem ich obecności jest kilka kolorowych latawców kołyszących się na wietrze w oddali. Ogłuszeni hukiem fal rozbijających się o przybrzeżne głazy, wędrujemy wzdłuż plaży zbierając skamieniałe i popękane muszle. Wracając, trafiamy na stary, eukaliptusowy las. Powykręcane pnie i konary z których łuszczy się pastelowa kora wspaniale kontrastują z soczystą zielenią liści. Rozcieram je w dłoniach by nacieszyć się ich aromatem. W koronach niektórych drzew czerwienią się kwiaty wyglądające jak szczotki do butelek. Na całym kontynencie rośnie kilka gatunków eukaliptusów, te tutaj są zupełnie inne niż te na wschodzie czy te które spotkaliśmy w centralnej Australii. Co ciekawe, misie koala żywią się tylko jedną ich odmianą, która tutaj nie występuje. Nie ma więc i miśków w tym miejscu.

Wychodzimy z lasu i docieramy nad brzeg rzeki gdzie czają się pelikany i rybitwy. Jakaś rodzinka oprawia dopiero co złowione ryby i na to co zostaje odrzucone czekają ptaki. Widząc że robimy zdjęcia jeden z mężczyzn wyrzuca w górę kawałki ryb, na co pelikany otwierają szeroko dzioby i resztki których nie zdążą porwać rybitwy lądują w ich żołądkach.
Idąc wzdłuż brzegu obserwujemy domostwa miejscowych „od zaplecza”. Nie ma bowiem tutaj żadnych murów, płotów czy siatek. Przestrzeń dzielą jedynie drzewa i krzewy. Nigdzie nie ma warzywniaków i drzew owocowych. We wszystko można zaopatrzyć się w pobliskim sklepie. Hmm...Tutaj też chyba każdy ma auto, do którego upycha zakupy i wraca do domu. W sklepie z alkoholem obok ceny za butelkę piwa, podaje się również cenę całego kartonu. Próbujemy kupić coś sensownego do jedzenia. I tu mamy problem. W sklepach jest tylko paczkowany „watowany” chleb, zestawy dżemów, chipsy
i lody. Eh... na kolację mamy piwo i orzechy z własnych zapasów.
W hotelu jesteśmy tylko my. Nie ma nawet obsługi. Za oknem mrok i rozgwieżdżone niebo. Miasteczko śpi, umilkły nawet owady. Słychać tylko szum wiatru... Panuje przejmująca, zalegająca w każdym pomieszczeniu cisza, wyłazi z kątów, pcha się nachalnie do głowy. Zamykamy wejściowe drzwi, te od zaplecza też, po drodze odkrywamy jeszcze kilka prowadzących na zewnątrz, te też zamykamy, słyszymy skrzypienie innych - ile jest ich jeszcze ??!! Aaa... to otworzyły się te od naszego pokoju. Robi się d z i w n i e... więc...idziemy spać.

25.02.2008

9 km od Augusty znajduje się Cape Leeuwin Lighthouse - najdalej wysunięty na południowy zachód cypel Australii. Jest to miejsce z latarnią morską która pełni również rolę punktu granicznego dla dwóch oceanów - Indyjskiego i Południowego.
A więc miejsce gdzie spotykają się dwa oceany - musimy to zobaczyć! Mamy jeszcze kilka godzin do odjazdu autobusu (wracamy do Perth z przystankiem w Busselton). Wychodzimy rano z miasteczka i łapiemy stopa na highwayu. Po chwili zatrzymuje się auto z dwoma facetami w średnim wieku którzy też jadą w to samo miejsce co my. Kierowca ma na imię Peter i podróżował kiedyś po Europie stopem. Jego kompan Chris obładowany jest sprzętem fotograficznym, wybiera więc miejsca jako postoje by fotografować. Obaj mieszkali 20 lat temu w zach. Australii, teraz mieszkają na wschodzie i postanowili odwiedzić stare kąty. Peter jest bardzo rozmowny, opowiada np. o problemach z alkoholem ludzi na północy kraju. Po pracy faceci lądują w knajpach gdzie walą wódę bez zakąski... bo jej po prostu nie ma. Lokale serwują tylko alkohol, więc kolesie wracają bardzo często do domów narąbani. Ze względu na alkohol zmienia się też polityka władz w stosunku do Aborygenów. Nie przeznacza się już tylu pieniędzy na zasiłki, które podobno najczęściej były przepijane. Pieniądze lądują na konta różnych organizacji prowadzących programy mające poprawić sytuację rdzennej ludności. Tiaaa...

Docieramy na miejsce, Peter parkuje auto i proponuje nam powrót do Augusty, jak już zobaczymy cypel. Super!
Łazimy chwilę po wybrzeżu, fotografując śnieżnobiałą latarnię morską odcinającą się wyraźnie od błękitu nieba i próbujemy wyczaić miejsce gdzie dwa oceany spotykają się ze sobą. Woda jest identyczna z lewej jak i z prawej strony choć to dwa oceany. Pewnie też tak samo smakuje, więc powody wyznaczenia linii podziału akurat w tym miejscu zostaną dla mnie na zawsze tajemnicą ukrytą w głowach kartografów.

Zwijamy się z powrotem do Augusty, zapraszamy chłopaków by odwiedzili Polskę, wymieniamy ukłony i podziękowania i lecimy do sklepu po owoce i piwo.
Siedząc nad brzegiem rzeki zajadamy się bananami i śliwkami popijając piwko i dokarmiając różne ptaszory które dreptają wokół nas. Kończymy i idziemy na przystanek, na który po paru minutach przyjedża olbrzymi klimatyzowany autobus i już mkniemy po highwayu w kierunku Busselton.
Po kilku godzinach docieramy do niewielkiego miasteczka położonego nad brzegiem oceanu. Na jednej z ulic uśmiechnięty budda z plakatu przypiętego do płotu zaprasza do hostelu „Phat Sams Backpackers”. Na miejscu kilka parterowych podniszczonych budynków, graffiti, stare buty pod ścianą, jakieś graty walające się po kątach i hamak rozpięty pomiędzy dwoma drzewami. Czuję się jak na skłocie. Jest tanio i ...swojsko. Tylko azjata który zawiaduje tym przybytkiem chodzi z bułą na twarzy...

Idziemy w kierunku plaży, gdzie długie na 2 km (!) drewniane molo wbija się w ocean. Dawniej służyło ono do transportowania drewna jako ładunku na statki. Teraz jest doskonałym punktem dla miejscowych rybaków i spacerowiczów.
Wieczorem co kilkanaście metrów rozsiadają się często całymi rodzinami amatorzy wędkowania. Przemykamy pomiędzy nimi w świetle zachodzącego słońca, uważając by nie zaplątać się w wędkarskie żyłki leżące na deskach pomostu.

26.02.2008

Wracamy do Perth. Za oknem pastwiska, fragmenty wypalonego buszu, gdzie zielone pozostały jedynie czubki drzew, od czasu do czasu mijamy jakąś farmę. Po godzinie jazdy krajobraz staje się coraz bardziej zurbanizowany. Wszędzie rozkopy i domy w trakcie budowy. Australia przeżywa teraz boom gospodarczy i to widać właśnie na zachodzie. Niestety kosztem krajobrazu.
Wysiadamy na dworcu wschodnim, gdzie na jednym z peronów stoi... Indian Pacific! Pociąg który przemierza cały kontynent błyszczy dumnie w słońcu. Linia kolejowa po której zasuwa ma długość 4352 km i łączy Perth z Sydney, a podróż zajmuje 65 godzin! Może kiedyś uda się nam nim pojechać. A na razie robimy foty i szukamy peronu z którego odjeżdżają pociągi do centrum. Jakiś facet w zielonej koszuli macha do nas, pokazując byśmy przeszli górą. Pomaga nam kupić bilet i odjeżdża w przeciwnym kierunku. Kiedy po 15 minutach wchodzimy do pociągu widzimy... tą samą zieloną koszulę. Wysiadamy w centrum, facet za nami i pyta czy damy sobie radę w mieście. My że tak - on na to „See you!” i odchodzi... Co jest? Duch opiekuńczy?
Monika robi wielkie oczy.
- Widziałeś ten napis na koszulce tej babki?
- Nie, a jaki?
- Odlatujemy za 1 dzień...
- No, ale my za dwa... chyba... nieee, no za dwa. A może nam się daty pokręciły i dostajemy jakieś znaki z góry?
Postanawiamy sprawdzić później termin odlotu na biletach, a teraz idziemy odebrać plecaki z hotelu i poszukać innego miejsca do spania. Trafiamy do Old Swan Barracks - z zewnątrz budynek wygląda jak nobliwy angielski uniwersytet. W rzeczywistości to byłe wojskowe koszary z 1896 przerobione na średnio tani hostel dla ludzi z plecakami. Wewnątrz znajduje się m. in. gigantyczna hala z częściowo przeszklonym dachem zamieniona na stołówkę, kafejkę internetową i salę telewizyjną a na ścianach wiszą zdjęcia żołnierzy z czasów I wojny skoszarowanych w tym miejscu. Desant do pokoju, zrzut plecaków i wymarsz w miasto.

Wchodzimy do upatrzonego wcześniej Central Oriental Food - dużego składu prowadzonego przez chińczyków. Buszujemy pośród przypraw, suszonych ziół, grzybów, marynowanych korzeni i wszystkiego tego co może zaoferować azjatycka kuchnia. Są nawet suszone kwiaty lilii i zapakowane w worki suszone ryby. Dalej trafiamy na Williams St. Ulica pełna jest barów, pubów i kafejek. Mijamy budki z kuchnią chińską, japońską i wietnamską. Są też australijskie puby piwne. Nieco dalej, w bocznej uliczce trafiamy na hangar przerobiony na klub wspinaczkowy. Z ulicy widać jak zapaleńcy ćwiczą na ściankach, obok sztangi, materace, sprzęt wspinaczkowy. Wchodzimy i okazuje się że każdy tak po prostu może tu ćwiczyć. Odkrywamy to miasto na nowo. Pierwszy, nieco negatywny odbiór mógł być spowodowany gwałtowną zmianą otoczenia. Z pełnego spokoju i ciszy outbacku, gdzie wzrok nie napotyka na żadną przeszkodę aż po linię horyzontu, gdzie pośród czerwonych skał wiatr przemyka niosąc ze sobą zapach eukaliptusa i tajemnicze szepty, po zaledwie 2 godz. lotu wpadliśmy w chaos wielkiego miasta. W chaos molocha przesyconego spalinami, hałasem i zabieganiem. I to nas zapewne tak porobiło...
Monika dzwoni do Marianny, tak jak obiecaliśmy będąc jeszcze w Cairns. Umawiamy się na jutro na spotkanie - mają nas zabrać swoim autem na wycieczkę poza miasto.

27.02.2008

Stawiamy się rano w umówionym miejscu i po chwili podjeżdżają nasi znajomi. Uśmiechy, uściski...
Gdy dowiadują się że jest to nasz ostatni dzień przed odlotem wyraźnie smutnieją. Ale tylko na chwilę, bo już jedziemy do King,s Garden - największego ogrodu botanicznego w Perth. Marianna porywa Monikę, sugerując że ja powinienem ćwiczyć swój angielski z Taką. Uff... nie jest łatwo, jest nawet mniej niż łatwo. Taka ma przeraźliwie japoński akcent, bardziej odczuwam intuicyjnie przekazywane mi treści, niż je rozumiem. Myślę że Taka ma tak samo - bo mój angielski jest równie słaby. I tak idziemy razem pośród roślinności mrucząc do siebie...
Taka - Uuu.. ye..ya, ya.
Ja - Ooo...uuu..yes, yes.
Taka - No, noo... uuu...
Ja - No?... ooo...o.
Zgodnie z obietnicą wyjeżdżamy z Perth i śmigamy w kierunku Fremantle. Miasto zostało założone w 1829 r. i jest jednym z najstarszych historycznie miast Zachodniej Australii. Do dzisiaj pozostało w nim wiele budynków z tamtej epoki np... więzienie do którego wsadzano brytyjskich zesłańców i jeńców wojennych. Ale do Fremantle nasi znajomi zabrali nas byśmy mogli zrobić ...zakupy przed powrotem do Polski. Marianna stwierdziła iż jest tu wszystko tańsze niż w Perth i że na pewno znajdziemy coś dla siebie.
Buszujemy zatem po sklepach i galeriach w poszukiwaniu lokalnego rękodzieła. Idziemy też wytarzać nogi w piasku na pobliskiej plaży i po posiłku w lokalnej knajpce nasi gospodarze zapraszają nas do siebie na sushi. Taka twierdzi że w knajpach w Australii nie podają dobrego sushi. Ba! Twierdzi nawet że w japońskich knajpach też nie podają dobrego sushi.
A więc gdzie można zjeść dobre sushi? Ano, w domu u Japończyka, powiada Taka. A że jest Japończykiem więc swoje chyba wie ...Robimy zakupy w „specjalnym” sklepie gdzie wg. Taki wszystko jest wyprodukowane w Japonii. Kupujemy ryż, nori, 2 rodzaje marynowanego imbiru, wasabi i ogórki. Przeglądam inne produkty, a tam z tyłu małymi literkami „made in china”... :)
W domu witają nas kolejni lokatorzy. Suzu, Sacha, Kumo, Kin i Fuji. Pięć wyluzowanych psiaków z dziwnie spłaszczonymi facjatami. Taka zabiera się za gotowanie ryżu a my jedziemy całą ludzko-psią bandą do ...parku dla psów. Jest to rozległa polana z fantastycznie zieloną trawą, gdzie właściciele czworonogów przychodzą by zwierzaki mogły się wyhasać i pozbyć balastu. I nie ma mowy by zostały po nich jakieś sraje. Każdy właściciel ma specjalne torebki, do których zbiera to co pies zostawia na trawie. Wokół rosną eukaliptusy w cieniu których można odpocząć na ławkach. Są też specjalne pompy z wodą gdzie na samym dole znajdują się miski z których zwierzaki mogą pić.

Wracamy do domu by uczestniczyć w pokazie przygotowywania sushi. Taka zaprawił już ryż octem z niewielką ilością cukru i zabiera się do krojenia ogórków w cienkie, długie paski. Rozkłada sprasowane nori na bambusowej macie i nakłada ryż cienką warstwą, maczając palce w miseczce z wodą, by ryż rozkładał się równomiernie. W równym rzędzie układa pasek ogórka i pasek z mięsa ryby. Całość bardzo sprawnie zwija w rulon i po chwili tnie na kawałki. Przygotowywuje też sos sojowy z pastą wasabi i kawałkami świeżego imbiru, który będzie służył do maczania w nim kawałków sushi. A na koniec oblizuje palce z resztek ryżu :)...

Pomagamy Mariannie rozkładać talerze i pałeczki na specjalnych podstawkach. Całość wygląda bardzo zachęcająco, więc życząc naszym gospodarzom smacznego zabieramy się do jedzenia. Nie ma to jak domowa kuchnia! Tak jest chyba na całym świecie, czy to u naszych mam, przyjaciół lub znajomych, w Europie, Azji czy Ameryce. Możliwość uczestnictwa w rytuale przygotowywania posiłku czyni go bardziej atrakcyjnym, ba! wydaje się być nawet przesycony specyficznym rodzajem energii... (szczególnie gdy jest się głodnym :))
Po kolacji Taka zasiada... przed telewizorem. Robi się nieco surrealistycznie, gdy masując sobie stopy zaprasza nas do oglądania przedstawienia teatralnego po japońsku. Marianna opowiada nam o swoich psach które już od niej odeszły, a jedynym fizycznym śladem po nich są zdjęcia i urny z prochami stojące na regale w pokoju.
Ciężko nam się rozstać, pomimo iż spędziliśmy razem tylko jeden dzień, ale był to dzień na maksa wypełniony poznawaniem Australii od środka. A to dzięki Mariannie i Tace którzy pozwolili nam doświadczyć swojej gościnności. I na tą chwilę czuję iż jest to o wiele bardziej warte od wszystkich atrakcji opisywanych w przewodniku. Na pożegnanie robimy z nimi miśka i zapraszamy do Polski.
Pozostaje nam się jeszcze spakować przed jutrzejszym odlotem...

28.02.2008

Dzisiaj ostatni dzień w Australii. Skoro świt przyjeżdżamy na lotnisko Domestic, a tam okazuje się że odlot jest z International.
Mamy... 1 godz. na sprawdzian naszego refleksu! Ładujemy plecaki do taksówki (do naszej pierwszej taksówki w tym kraju!)
i przebijamy się przez korki we właściwym kierunku. Tak bardzo nie chciało się nam wyjeżdżać, że niedługo mogło by się to spełnić. Na szczęście lot jest opóźniony i możemy jeszcze dokonać odprawy.
Lecimy przez Singapur - tym razem cała podróż zamiast 21 godz. lotu będzie trwała „tylko” 16. W lotce przeglądam notatki z całego miesiąca uzupełniając i porządkując tekst. Na przemian śpimy, oglądamy filmy, słuchamy muzy, pijemy wino, powoli przesiąkamy potem i znów śpimy. Szybka przesiadka w Singapurze i znów jesteśmy w chmurach... śpimy, oglądamy filmy, słuchamy muzy, pijemy wino, powoli przesiąkamy potem i znów śpimy...Pod nami Londyn. Jest noc i widać za oknem mnóstwo małych światełek tworzących mapę miasta. Zbliżamy się do niej jak do wielkiej, rozświetlonej lampkami świątecznej choinki... I znów jesteśmy w Europie...

Zakończyła się nasza podróż, lub (jeśli całe nasze życie traktować w ten sposób) jej kolejny etap i myślę że droga do... jest najbardziej intrygująca i dostarcza niezapomnianych wrażeń. Sam cel zawsze okazuje się niezgodny w mniejszym lub większym stopniu z naszymi wyobrażeniami o nim. Natomiast w drodze wszystko może się przydażyć, ponieważ nie jesteśmy w stanie jej zaplanować, lub świadomie nie planujemy jej do końca. Tym samym nie możemy mieć wpływu na wydarzenia. I spotkać nas może każda przygoda... I to jest dla mnie najbardziej pociągające w podróżach...

outback

2009-05-27T03:44:00.003-07:00

18.02.2008

...Trrrrr...trrrrr..trrrrr....wentylator o 4.30 niczym śmigło samolotu przypomina o dzisiejszym wylocie do Yulara. Pakujemy plecaki, myjemy zęby i w drogę. Jedziemy busem na lotnisko, a za oknem uśpione miasto żegna nas tropikalnymi zapachami.
Zaletą małych lotnisk jest bardziej sprawnie przebiegająca odprawa
i samo dotarcie do samolotu. Na własnych nogach po płycie lotniska idziemy w stronę żelaznego ptaka. Już w środku zapinamy pasy
i w góręęęęę...Mija pół godziny i za oknem pojawia się krajobraz przypominający powierzchnię Marsa z filmów NASA. Po linię horyzontu rozpościera się czerwona kraina poprzecinana liniami wyschniętych o tej porze rzek, górskich pasm i dróg, które z tej perspektywy przypominają rysunki z płaskowyżu Nazca. To Outback - centrum Australii. Ogromne przestrzenie, gdzie miasteczka i farmy oddalone są od siebie o setki kilometrów, gdzie lekarze docierają do pacjentów awionetkami (tzw. fly doctors) a dzieciaki uczą się lekcji przez radio. Jest to też miejsce od tysiący lat zamieszkiwane przez kilkadziesiąt plemion aborygeńskich, wspaniale przystosowanych do trudnych warunków życia na tym terenie. Zbliżamy się do lotniska które znajduje się na pustyni a wygląda jak baza kosmiczna. Wysiadamy z lotki wprost w rozgrzany do 40oC piekarnik. Jest godzina 10.20 a słońce już przypieka wszystko wokół. I ten zapach! Outback pachnie eukaliptusem. Z lotniska bezpłatny autobus zabiera nas do Outback Pioneer Lodge - miejsca gdzie będziemy mieszkać przez następne 3 dni. Domki otoczone krzewami i drzewami eukaliptusa wyrastają z czerwonej ziemi a przy każdym znajduje się duży zbiornik na wodę deszczową.
Na większości dachów zainstalowane są też baterie słoneczne.
Rezerwujemy na jutro auto i montujemy siatki przeciw muchom na naszych kapeluszach. Jest lato więc gdy tylko pojawiają się pierwsze promienie słońca, pojawiają się i muchy próbując z uporem maniaka dostać się do ust, oczu i nosa. Na pustyni jest minimalna ilość wilgoci, stąd ten muszy desant na nasze twarze.

19.02.2008

Biuro z którego mamy wypożyczyć auto otwierane jest niestety dopiero o 10.00 gdy jest już porządny upał. Nie siedziałem za kółkiem od 15 lat, a i Monika miała kilkuletnią przerwę. Nigdy też nie mieliśmy auta z automatyczną skrzynią biegów i oczywiście nigdy nie jeździliśmy lewą stroną. Pomaga nam jeden z pracowników ośrodka, objaśniając działanie tej nowinki dla nas i życząc powodzenia zostawia nas z ciągle niezbyt mądrymi minami. Pojawia się bowiem kolejna wątpliwość - jak działa klima? Próbujemy więc rozszyfrować przeznaczenie różnych guzików ponaglani ciągle wzrastającą temperaturą.
Nasze starania nagrodzone zostają w końcu znalezieniem odpowiednich przycisków, więc możemy jechać, pamiętając by trzymać się lewej strony!

Po ok. 30 min. dojeżdżamy do granicy parku narodowego „Uluru and Kata Tjuta National Park”, kupujemy bilety w budce i strażniczka otwiera szlaban życząc miłego dnia. Przed nami krajobraz outbacku przecięty linią dwupasmowej szosy. Po kilkunastu kilometrach skręcamy, by dotrzeć do Kata Tjuta. Robimy przystanek na punkcie widokowym, gdzie spotykamy dwóch gości wracających z tamtego miejsca którzy informują nas iż teraz jest za gorąco na wędrówkę pomiędzy skałami.

Faktycznie, słońce jest teraz w zenicie i żar oblepia nas ciasną powłoką powodując ociężałość. Tylko muchy pełne energi ze zdwojonym wysiłkiem próbują sforsować siatki chroniące nasze twarze. Postanawiamy wrócić tutaj jutro rano, a teraz jedziemy w stronę Uluru. Po ok. 30 kilometrach w oddali widać już charakterystyczny monolit wyrastający z czerwonej równiny porośniętej karłowatymi krzewami. Aborygeni znów są gospodarzami tych ziem, ponieważ zwrócono je plemieniu Mutitjulu w październiku 1985 roku, ale pod warunkiem umożliwienia swobodnego dostępu do utworzonego wcześniej Parku Narodowego Uluru - Kata Tjuta. 25% z turystycznego biznesu przekazywane jest dla starszyzny plemienia, a w ośrodku który pełni rolę centrum kulturowego u podnóża Uluru można zapoznać się z ich kulturą. Miejscowa społeczność Aborygenów posługuje się kilkoma językami. Najpopularniejsze to Yankunytjatjara i Pitjantjatjara.
Z tych języków pochodzi słowo „anangu”, określające przynależność do tych dwóch grup językowych. Myślałem wcześniej że „anangu” to nazwa plemienia zamieszkującego te tereny, a słowo to znaczy po prostu „człowiek”, a w szerszym znaczeniu „lud”.
Samą górę można objechać lub obejść dookoła, istnieje też ścieżka prowadząca na jej wierzchołek. Ścieżka zarezerwowana jest zgodnie z wierzeniami Mutitjulu dla wędrówek zmarłych dawno temu przodków którym należy się spokój i możliwość ruchu po ścieżce. Każdy turysta pchający się tam w poszukiwaniu wrażeń naraża się na niebezpieczeństwo kolizji z jednym z duchów. Pomimo próśb aborygenów nadal bardzo dużo przyjeżdżających w to miejsce wchodzi na górę. Każdego roku dnotowuje się tam kilka wypadków z tego powodu. Ktoś dostaje zawału, ktoś ześlizguje się ze ścieżki łamiąc nogi...
W ośrodku znajduje się także tzw. „Księga przeprosin”. Ludzie którzy wcześniej odwiedzali to miejsce i wchodząc na monolit zakłócali spokój duchom przysyłają listy z przeprosinami, a co poniektórzy obiecują powtórny przyjazd by zwrócić zabrane na pamiątkę kamienie...O tej porze dnia jest tutaj niewielu ludzi. Ci którzy przyjechali w to miejsce, podobnie jak my, kryją się w zbawczym cieniu próbując przeczekać najgorszy upał.
Wychodzimy na zewnątrz wprost w ramiona rozpalonego do 40oC powietrza. - przy tej temperaturze nie damy rady iść pod Uluru.
Z tego miejsca jest jednak wspaniały widok na monolit tkwiący nieruchomo pośród pustyni outbacku. Wracamy do auta które podczas naszej nieobecności nagrzało się wewnątrz do tego stopnia że po otworzeniu drzwi odskakuję przed wylewającą się falą gorąca.
Próbujemy je odpalić ale akurat teraz podjęło próbę buntu i silnik nie chce zaskoczyć. Kierownica parzy dłonie...a włączona klima wyrzuca na nas...ciepłe powietrze. Koszule lepią się do ciała a pot zalewa oczy...Po chwili klima zaczyna działać normalnie, a silnik zaskakuje więc możemy jechać.Postanawiamy wrócić do Yulara by odpocząć, przeczekać upał i wrócić wieczorem na zachód słońca podczas którego skała podobno zmienia barwę.

O godz. 19.27 ma zakończyć się dzień więc pół godziny wcześniej lądujemy na punkcie „Sunset”, by podziwiać Uluru w świetle gasnącego słońca. Zakładamy kapelusze z siatką i uzbrojeni w aparaty fot. czekamy...
Czekamy z kilkunastoma innymi osobami którzy przybyli w tym samym celu co my. Atmosfera przypomina piknik - ludziska rozstawiają stoliki, krzesła, swoje malutkie aparaciki na swoich malutkich statywach, piją szampana... W oddali krążą helikoptery...Hmm...
A monolit tym razem nie zmienia barwy, jakby na przekór obietnicom biór podróży i informacjom w przewodniku. Nietęgie miny muszą mieć Ci, którzy zapłacili ciężkie pieniądze by z lotu ptaka podziwiać ten spektakl. Wracamy w zapadającym zmroku do Yulara mając na ogonie sznur aut nie mogących nas wyprzedzić ze względu na częste zakręty. Gdy tylko pojawia się prosty odcinek wszyscy prują ostro do przodu, a my możemy sobie ze spokojem jechać powolutku dalej (oczywiście lewą stroną). Już na miejscu mylę strony na rondzie i jedziemy sobie przez chwilę pod prąd. Kierowcy zwalniają i machają do nas wskazując właściwy pas. Nikt nie trąbi, nikt nie puka się w głowę...

20.02.2008

Godz. 4.45, temp. 28oC. Jedziemy pustą drogą pod niebem pełnym gwiazd. Słychać szum auta połykającego wstęgę szosy i ciche zawodzenie wiatru za oknem. Po godzinie jazdy w pierwszm przebłysku nadchodzącego świtu ukazuje się nam szereg skał wyrastających z równiny. To Kata Tjuta, co znaczy „Wiele Głów” w języku Mutitjulu. Zostawiamy auto na parkingu i zaczynamy wędrówkę po „Valley of the Winds Walk”, jednym z 2 szlaków wytyczonych i udostępnionych dla turystów. W pozostałej części znajdują się święte dla Aborygenów miejsca. Nie ma tutaj nikogo oprócz nas, a jedyne dźwięki jakie dochodzą do naszych uszu to odgłos naszych kroków, stukot potrącanych kamieni i szum wiatru ocierającego się o skały. Czasami jest tak silny, że musimy przytrzymywać kapelusze by nie odleciały wraz z nim. Maszerujemy w cieniu skał, mijając soczyście zielone krzewy i drzewa, pośród których widać ślady wcześniejszych pożarów.

Słońce zaczyna wznosić się coraz wyżej odsłaniając przed nami nowe fragmenty krajobrazu. Skały na które pada światło zaczynają zmieniać barwę. Zachodzi przemiana z koloru złotego przez odcienie pomarańczowego i czerwonego do koloru ohry. I taki zostanie do zachodu słońca... Natura przygotowała wspaniały spektakl świetlny...
Pojawiają się tablice ostrzegające przed ekstremalnymi temperaturami w tym miejscu i możliwości odwodnienia. Powietrze w godzinach południowych może nagrzać się nawet do temp. 50oC !
Na terenie Parku znajdują się także radiostacje umieszczone na słupach, race świetlne i zbiornik z wodą pitną. Słońce oświetla już większość przestrzeni wokół nas - zaczynamy fotografować.

Pojawiają się pierwsi turyści na horyzoncie i muchy zaczynają być coraz bardziej natarczywe, więc czas spadać! Z żalem zawracamy ze szlaku, mamy godzinę marszu by dotrzeć do auta i 1,5 godz. na dotarcie do miejsca gdzie auto musimy oddać. Lepiej więc wypożyczać wieczorem, by mieć całe przedpołudnie następnego dnia dla siebie...Oddajemy auto i idziemy przespać najcięższy upał.

Wieczorem wyruszam na rekonesans po okolicy. Horyzont żarzy się czerwienią, która wydobywa ciemny zarys Kata Tjuta. Odwracam głowę i ... przestrzeń zalana jest światłem księżyca w pełni. Z jednej strony gasnący żar zachodzącego światła, z drugiej chłodne światło księżyca. Cóż za widok! Przez moment wszystko wokół zastyga w ciszy, jakby onieśmielone tym zjawiskiem...

tropikalna północ

2009-05-27T03:44:00.001-07:00

Pobudka o 6.00, szybkie śniadanie i w drogę. Metro działa tutaj bardzo sprawnie, dotarcie na lotnisko zajmuje nam ok. 30 min. Pakujemy się do samolotu linii Virgin Blue i po chwili podziwiamy już Sydney z lotu ptaka. Pod nami Wielkie Góry Wododziałowe i uprawne pola poprzecinane żyłkami lokalnych dróg.
Całe wschodnie wybrzeże jest zielone. Gdy przybywając do Australii, przecinaliśmy kontynent z północy na południe, pod nami rozpościerał się krajobraz księżycowy w kolorze ohry.
Po ok. 2 godz. zbliżamy się do celu – pod nami niewielkie miasto – to Cairns. Wysiadamy z lotki wprost w rozgrzane i ciężkie od wilgoci powietrze. Temperatura 35oC – wokół wzgórza pokryte zielenią lasu deszczowego, śpiew ptaków i odurzający zapach kwiatów.

Docieramy do Rosie,s Backpackers by zrzucić plecaki. Hotel przypomina klimaty squatu. By dotrzeć do naszego pokoju musimy przejść przez duszne dormitorium zamieszkane przez dwie dziewczyny z Danii. Przewija się tu mnóstwo ludzi z całego świata, którzy podobnie jak my podróżują z plecakami. Idziemy na rekonesans po mieście. Szerokie ulice i chodniki, mnóstwo biur podróży i sklepików. Wszędzie bardzo zielono – drzewa, krzewy, trawniki. Rosną tutaj bardzo duże eukaliptusy i soczyście zielone akacje z których zwisają nietoperze. Wieczorem obserwujemy ich inwazję na miasto. Pojawia się bardzo liczne stado, które przelatuje nad naszymi głowami i obsiada (obwisa?) okoliczne drzewa.
Podglądamy jak wypijają nektar z kwiatów i sami spragnieni idziemy do Bootle Shop. Jest to sklep z alkoholem i tylko w takich sklepach można go kupić. Produkują tutaj kilka gatunków piwa typu Ale, pszeniczne, ciemne i tradycyjne australijskie ginger beer czyli piwo imbirowe. W sklepie jest także duży wybór win. A jako, że wina australijskie są wspaniałe w smaku ,wracamy zatem do hotelu z butelką.
Korkociąg przywieziony przez nas z Polski jest tutaj zupełnie zbędny – wina są z zakrętką (!)
W hotelu, przed każdym dormitorium, na zewnątrz jest hamak, więc próbujemy zmieścić się razem na jednym z nich, co kończy się wywrotką i zdartą skórą z moich pleców. Monika pęka ze śmiechu,
a ja walczę z narastającą wściekłością. Ufff...Hamak to pewnie fajna rzecz, ale niekoniecznie dla mnie. Resztę wieczoru spędzam w pozycji wyprostowanej, zostawiając luksus bujania się Monice.
Rozpakowywujemy plecaki i spłukujemy z siebie pot pod prysznicem. Co za ulga...
Udaje nam się zasnąć w pokoju pomimo ciężkiego powietrza
i wściekłego szumu wentylatora.

08.02.2008

Wyruszamy na Green Island! Jest to mała wyspa porośnięta tropikalną roślinnością, wokół której można nurkować z maską i fajką. Robimy to po raz pierwszy i chcemy poćwiczyć przed wyruszeniem na rafę koralową. Na wyspie znajduje się ośrodek, w którym można wynająć domki, ale ceny są astronomiczne. Poza tym jest tutaj zbyt wielu turystów, robiących spory hałas. Ale samo wybrzeże i świat podwodny jest wspaniały. Znajdujemy dla siebie zaciszne miejsce, zakładamy maski i płetwy i zanurzamy się pod wodę. Mam wrażenie, iż wkraczam do innego wymiaru. W całkowitej ciszy słychać tylko własny oddech i wibracje strun głosowych. Ryby przepływają tuż obok nas, kraby chowają się do swych norek wygrzebanych w dnie, na którym leżą dziwne stworzenia wyglądem przypominające kiełbaski. Są też podwodne łąki falujące światłem...Monika zafascynowana krabikami mieszkającymi w każdej muszli dostrzega małego rekina przepływającego 2 m od jej nóg. Obserwujemy go jak ugania się za ławicą ryb. Gdy zaczyna atakować, ławica „podrywa się” ponad powierzchnię wody. Ryby wyskakują by uniknąć jego zębów, a my patrzymy jak urzeczeni na ten spektakl przetrwania.

Robię sobie przerwę, by fotografować okolicę. Światło jest fantastyczne a przejrzystość powietrza wprost niewiarygodna. Po plaży przechadza się czapla, jakiś mały ptaszek dobiera się nam do bagażu, a przesuwające się coraz niżej słońce modeluje krajobraz czyniąc go wręcz bajkowym.

Jak niebezpieczne jest tutaj słońce, przekonujemy się po paru godzinach. Tam gdzie nie wtarliśmy wystarczającej ilości kremu z filtrem pojawiają się czerwone i piekące plamy. Tak nas wciągnęła ta przygoda że nie zwróciliśmy uwagi na to, jak mocno grzeje.
Przypieczeni, wracamy do Cairns w poszukiwaniu apteki. Kupujemy „Solarcaine” w sprayu (jedyny sensowny medykament jaki udaje nam się znaleźć na półce) i spryskujemy poparzone miejsca. Uff...Nareszcie ulga...

09.02.2008 z mailowej poczty

Kolejny etap podróży - tropikalna północ. Wysiadamy z lotki i zalewa nas fala gorąca...35 stopni i wilgoć w powietrzu. Wokół wzgórza porośnięte bujną zielenią. Obsluga lotniska opierdala mnie bo robie foty - a nie wolno...hm. Koszulki lepia sie do ciala. Bierzemy prysznic i po 15 min. znow wszystko przepocone - tutaj jest jak w piekarniku.
Wieczorem mozna wreszcie oddychac i pijac wino pogapic sie na gigantyczne nietoperze spijajace nektar z kwiatow.

Wrocilismy wlasnie z wedrowki po rainforest - czyli lasu deszczowego. Nareszcie kontakt z dziewicza natura. Cala zwierzyna umyka jak tylko sie pojawiamy - walabie za drzewa, olbrzymie pomaranczowe pajaki do swych ziemnych norek, a jaszczurki pod liscie. Tylko komary rypia:)

Jutro wyruszamy na Green Island by rozpoczac nurkowanie z fajka. Jak nam pojdzie to wyruszymy na rafe koralowa po bardziej ekscytujace doznania :)
Krokodyli jak na razie nie ma - byc moze za pare dni je zobaczymy, bo zarezerwowalismy sobie 2 dniowy rajd do Cape Tribulation z noclegiem w deszczowym lesie (!)
Biura podrozy oferuja takze kontakt z rdzenna ludnoscia. Na folderach usmiechnieci aborygeni zabawiaja turystow. Sciema jakas. To nie dla nas. Kazdego dnia widze grupy skacowanych tubylcow krazacych po ulicach z balaganem w oczach. Za nimi biegna ich psy. Wieczorem policja spisuje co poniektorych chociaz nie robia niczego niezgodnego z prawem...Smutne.

Ale dzialaja tez centra kultury prowadzone przez aborygenow, pracuja w sklepach i knajpach. Bylismy rano w restauracji prowadzonej przez nich, a serwujacej ...organiczna zywnosc. Kawa z mlekiem sojowym i placek z marchwi - to ci sniadanie:)
A bumerangi i didgeridoo najtaniej jest kupic u...chinczykow. Tylko ze to taka siara dla turystow. Sami aborygeni moga wystawiac sie w galeriach - te prezentowane prace robia naprawde wrazenie.
Pozdrawiam
Piotr

10.02.2008

Jedziemy do Cape Tribulation na spotkanie najstarszego na świecie lasu deszczowego, objętego parkiem narodowym „Daintree”. Po drodze przystanek w przydrożnej knajpie skleconej z desek i falistej blachy, wypchanej różnymi starociami gdzie pochłaniamy śniadanie i piwo. Właściciel opowiada trochę o różnych sprzętach zgromadzonych w jego lokalu (fajny prysznic z konewki!) i zaprasza nas na wieczorną imprezę przy muzyce na żywo. Musimy jednak jechać dalej, więc żegnamy się i w drogę!

Ale zanim docieramy na miejsce, pakujemy się do motorowej łodzi by wyruszyć na spotkanie z krokodylami zamieszkującymi okoliczne rzeki. Niestety jest pora deszczowa podczas której poziom wody w rzece jest znacznie wyższy więc zalane są jej brzegi na których wylegują się te stworzenia. Udaje nam się dostrzec jednego ukrytego w przybrzeżnej roślinności i bardzo młodego siedzącego na konarze wystającym z wody. Rekompensatą jest za to towarzystwo nietoperzy. Są ich setki. Rozwrzeszczane, oblegają górne partie drzew zwisając zawinięte w czarne płaszcze skrzydeł. Kolejny przystanek to plantacja herbaty i owoców tropikalnych, gdzie ucinamy sobie miłą pogawędkę z pracownikiem układającym owoce drzewa bochenkowego (jackfruits) do dojrzewania. Każdy z nich waży kilka kilogramów i jest wielkości arbuza. Są to największe owoce na świecie które rosną na drzewach. Fajna praca! Musi tylko zdążyć przed... dzikimi świniami, które zjadają je w nocy gdy owoce spadają z drzewa. Jest już późne popołudnie i zaczyna padać deszcz gdy docieramy na miejsce, mamy więc okazję poznać środowisko lasu deszczowego od tej najciekawszej (mokrej) strony:) Wokół nas plątanina gałęzi i wszędobylskich pnączy, pośród których wyrastają ogromne paprocie.
Wszystko przesycone jest wilgocią, z każdego miejsca dobiegają do naszych uszu dźwięki. Mam wrażenie że wszystko wokół pulsuje trudną do zdefiniowania energią. Owady, ptaki, płazy i gady przekrzykują się w tym rytuale życia tworząc niesamowitą ścianę hałasu.

Dostajemy klucz od drewnianej chatki z werandą na niskich palach wtopionej w zieleń lasu i ruszamy na rekonesans. Ośrodek składa się z kilkunastu chatek, bardzo dużego pojemnika na wodę, recepcji i knajpki pod gigantyczną płachtą brezentu. Zaraz za bramą zaczyna się czerwonawa i rozjeżdżona kołami jeepów droga do Cape Tribulation.
Ściemnia się na dobre (wieczór nadchodzi tutaj bardzo szybko - o godz 20.00 robi się już szaro, choć to środek lata!). Na kolację wcinamy fasolę z puszki z dużą ilością konserwantów i kolendry, obserwując
powolny desant owadów w kierunku światła lampy. Uszczelniamy drzwi gazetami, rozpylamy środek przeciw owadom wokół łóżka i wsłuchani w odgłosy lasu zasypiamy.

11.02.2008

Budzimy się powoli...Wokół delikatny półmrok. Herbata i orzechy na śniadanie, zakładamy przeciwdeszczowe kurtki i wyruszamy do lasu, wyciszonego już o tej porze. Słychać tylko odgłosy morskich fal zza bariery z drzew i szmer płynącej zewsząd małymi strumykami wody.
Woda jest wszędzie - pod nogami, na liściach drzew i w powietrzu. Jest też na nas - pot skrapla się na twarzach i ramionach, przykleja koszulki do pleców, zalewa oczy... Mijamy bardzo wysokie drzewa, których pnie nikną w plątaninie bluszczy, olbrzymie paprocie i eukaliptusy. Roślinność jest tak gęsta że gdyby nie droga dla aut nie mielibyśmy szans by przemieszczać się po tym terenie. Po godzinie marszu docieramy do szerokiego strumienia który przecina drogę przy którym znaki ostrzegają przed krokodylami. Zaczyna padać deszcz. W kilka sekund gwałtownie wzrasta wilgotność powietrza i robi się duszno. Ubrania (pomimo przeciwdeszczowych kurtek) powoli nasączają się ciepłą wilgocią.
Postanawiamy zawrócić - krokodyle faktycznie mogą być tutaj, a nie mając auta nie przekroczymy strumienia.
Odpoczywamy na naszej werandzie i przyglądamy się wielkiej żabie która spaceruje sobie pośród opadłych i rozkładających się liści. Siedzimy w ciszy, gdy pojawia się...kangur! Dostrzega nas i w kilku susach znika w gęstwinie. Woda leje się z nieba przez cały czas, zmienia się tylko natężenie deszczu.

Zakładamy ponownie kurtki i odkrywamy ścieżkę wiodącą na wybrzeże. Wychodzimy z gęstwiny wprost na pustą plażę usłaną fragmentami koralowców i potłuczonych muszli pośród których przemykają malutkie krabiki. Słysząc nasze kroki zmykają szybko do norek wykopanych w mokrym piasku. Wokół każdej norki układają się w przedziwne wzory grudki wyrzucanego przez nich piasku. Całość przypomina do złudzenia wzory tworzone przez aborygenów z kolorowych punktów.
Z tej części plaży na której jesteśmy widać Cape Tribulation czyli Przylądek Trosk, miejsce w którym statek Jamesa Cooka uległ uszkodzeniu w 1768 r. zmuszając całą załogę do tygodniowego pobytu w tej części kontynentu, na czas naprawy statku. Ciekaw jestem jakie wrażenie wywarła przyroda na tych ludziach, tym bardziej że wśród załogi było kilku botaników. Po powrocie do Cairns gnani głodem lądujemy w Night Market gdzie znajduje się wiele małych barów serwujących kuchnię azjatycką.
Za 10$ można samemu nakładać na talerz różne potrawy. Do wyboru mamy duszone lub smażone w cieście warzywa leżące obok kilku rodzajów makaronów i ryżu, małe różowe ośmiornice i smażone krewetki, małże, mule, przyżądzone na kilkanaście rodzajów mięso kurczaka i wołowinę smażoną w bardzo ciemnym sosie. Do tego wybór kilku bardzo ostrych sosów. Umiejętności budowania piramid z jedzenia są tutaj jak najbardziej potrzebne:) Kończymy kolację a chińczycy zmieniają ceny - teraz za jedyne 5$ można nałożyć sobie taką samą ilość jak poprzednio.Sprawdzamy godzinę - o 20.30 dokonuje się ta cudowna przemiana cenowa, mamy więc już pomysł na jutrzejszą kolację:)

12.02.2008

Największym odbiorcą krokodylej skóry są kraje europejskie. W Australii wyroby kupują najczęściej turyści, gdyby nie oni i rynki europejskie, przemysł by nie istniał. Dowiadujemy się tego od rangersa który obwozi nas po farmie na której znajdują się te zwierzaki.

Teren jest podzielony na sektory ze zbiornikami wodnymi w których pływają dorosłe osobniki. By dostać się na farmę płyniemy rzeką wśród lasów namorzynowych. Drzewa splątane są korzeniami wystającymi częściowo z wody, tworząc barierę odzdzielającą rzekę od lądu.

Od czasu do czasu widać częściowo zatopione wraki kutrów rybackich. Jest też chata na palach pośrodku rzeki i przerobiony na dom statek rybacki z doniczkami pełnymi kwiatów na pokładzie.
Wieczorem pływamy w lagunie - jak miejscowi nazywają rozległy odkryty basen nad brzegiem morza.
Wokół są miejsca gdzie można samemu przygotować posiłek i kabiny z prysznicami. Jest też przechowalnia bagażu. Tradycyjnie nie wnosi się żadnych opłat. Zauważyliśmy, że w tym kraju toalety również są za darmo w każdym miejscu. Dzięki temu nigdzie w zaułkach ulic nie czuć charakterystycznego smrodku jaki unosi się w wielu miastach Polski.

13.02.2008

Kolej do Kurandy jest szeroko rozreklamowana jako jedna z wielu tutejszych atrakcji turystycznych.Przejeżdża przez malownicze wąwozy, częściowo po drewnianych mostach mijając po drodze okoliczne wzgórza porośnięte tropikalną roślinnością. Wygląd wagonów stylizowany jest na składy z XIX w. a lokomotywa jest ręcznie malowana w różne wzory. Można dojechać nią do Kurandy, małego miasteczka w górach oddalonego od Cairns o 24 km. Bilet kosztuje „jedyne” 100$... Nam udaje się znaleźć busa który zawiezie nas na miejsce za...4$!

Jedziemy z hinduską rodziną po wijącej się serpentyną szosie, mijając plantacje trzciny cukrowej, i wzgórza tonące w oparach wilgoci. Na miejscu odwiedzamy Koala Garden - miejsce gdzie jak wskazuje nazwa spotkać można te sympatyczne miśki. Są też w tym miejscu kangury i krokodyle.

Kierując się znakami na mapie idziemy w stronę szlaku wiodącego do wodospadu Barron Gorge. Wychodząc z miasteczka mijamy domek tonący w zieleni, gdzie przez uchyloną furtkę dostrzegamy klatki
z wielkimi nietoperzami. Okazuje się że trafiliśmy do „Bat Reach Rehabilitation Centre” miejsca gdzie ranne lub chore nietoperze znajdują schronienie i opiekę weterynaryjną.
Starsza pani wyjmuje z klatek nietoperze i prezentując kolejne osobniki, opowiada o sposobie życia tych sympatycznych ssaków. Okazuje się że są to te same flyfoxes które widzieliśmy wcześniej w Cairns, ale nigdy z tak bliskiejm odległości. Jeden z osobników dostaje ciastko do schrupania, które zjada wisząc głową w dół. Gdy na chwilę zostaje odwrócony, puszcza małego pawia...hmm...no tak...
Przed nami kilka kilometrów marszu w pełnym słońcu, by dotrzeć do wodospadu. Idziemy wyasfaltowaną drogą wiodącą przez busz starając się znaleźć choć trochę cienia, co jest dość trudne gdy słońce jest w zenicie:) Wreszcie docieramy na miejsce. Przechodzimy po pomostach zawieszonych wśród drzew i naszym oczom ukazują się masy spadającej z hukiem na dno doliny wody, która rozbryzgując się tworzy ścianę złożoną z milionów kropelek zawieszonej w powietrzu wilgoci.
W pobliżu biegnie linia kolejowa z Cairns, ta sama po której kursuje pociąg z którego zrezygnowaliśmy ze względu na cenę biletu. A więc dotarliśmy w to samo miejsce, zaoszczędzając 92$!

14.02.2008

Dzisiaj walentynki! I mija połowa czasu przeznaczonego na naszą podróż. By to uczcić wyruszamy na rafę koralową:)
Rezerwowaliśmy 2 dni temu rejs na ostatnią chwilę i załapaliśmy się na wycieczkę która normalnie kosztuje 200$. My zapłaciliśmy połowę tej ceny. We are lucky!
Płyniemy w stronę Michaelmas Cay - piaszczystej wysepki porośniętej trawą i zamieszkałej przez kolonię ok. 30 000 rybitw, wokół której rozpościera się podwodny świat koralowców.

Na miejscu wita nas ogłuszający ptasi jazgot. Część ptaków spokojnie wysiaduje jajka, ale te które krążą nad nami robią potworny hałas. Jest tak głośno, że prawie nie słyszymy się nawzajem.

Zakładamy maski i zanurzamy się pod wodę. Powoli wkraczamy do innego świata. Nigdy jeszcze nie widziałem tak wielu różnorodnych form życia występujących obok siebie. Wszystko wokół mieni się w promieniach słońca przebijających się przez wodę, zaskakując formą kształtów i sprawiając wrażenie bajecznie kolorowego podwodnego miasta. Przepływam nad ogromnym pofałdowanym żółtym mózgiem wokół którego wyrasta las pomarańczowych macek falujących wraz z ruchem wody. Mieszkające w pobliżu kolorowe ryby przyglądają mi się z zainteresowaniem, umykając jednak gdy próbuję się do nich zbliżyć. Robią zwrot w dół i kryją się wśród koralowców. Są też olbrzymie małże z oddychającą rurką w środku. Gdy zawisam nieruchomo nad jedną z nich rurka przestaje na chwilę pulsować. Stworzenie odbiera w jakiś sposób moją obecność. Nieco dalej trafiam na wymarłą część rafy - krajobraz robi się księżycowy. Martwe, szare koralowce wystają niby kikuty rąk z pofałdowanego dna.
Robimy się już głodni, kiedy podpływa motorówka by zabrać nas na statek. Jest już pora na lunch.
Na pokładzie wita nas bogato zastawiony szwedzki stół. Obsługa podaje też szampana! No, tak trafiliśmy przecież na „wypasioną” wycieczkę:) Wracając na stały ląd poznajemy Mariannę która wybrała się ze swoim mężem na wakacje. Oboje mieszkają w Perth, a do Cairns przyjechali by odsapnąć od wielkiego miasta. Marianna z pochodzenia jest dunką, a do Australii przybyła jako mała dziewczynka ze swoimi rodzicami. Opowiada nam o swoich podróżach po Afryce i Japonii skąd pochodzi jej obecny mąż, czyli Taka.
Gdy dowiaduje się że wybieramy się za kilka dni do Perth, zaprasza nas do siebie jak już będziemy na miejscu. Dobijamy do portu, wymieniamy się nr. telefonów, uściskami, uśmiechami i wysiadka...
Jesteśmy pod takim wrażeniem tego, czego doświadczyliśmy w ciągu całego dnia, że postanawiamy jutro raz jeszcze popłynąć na rafę.
Idziemy zarezerwować wycieczkę i ....znów mamy farta. Dostajemy taką samą ofertę jak poprzednio!
We are really lucky!

15.02.2008

I znów jesteśmy na Michaelmas Cay. Instruktorzy proszą by niczego nie dotykać podczs nurkowania. Podobno sam dotyk ręką lub płetwą koralowiec odczuwa jako ból. Mamy też trzymać się wyznaczonego odcinka plaży by nie zakłócać spokoju ptakom wysiadującym jaja. Tym razem zabieram ze sobą aparat by zrobić im zdjęcia. Można je podejść bardzo blisko - wręcz na wyciągnięcie ręki. Niebo zasnute jest delikatną mgiełką chmur, co daje dobre, rozproszone światło. Jest ono niestety na tyle silne, że odbite od piasku i wody oślepia - po pół godzinie bolą oczy. Zakładam maskę i razem z Moniką chowamy się pod wodę:)I znów trafiam na fragment wymarłej rafy. Te zniszczenia spowodowało wywołane przez zjawisko El Nino blaknięcie koralowców w 2001 r. i spływające związki chemiczne z pól uprawnych i miast prowadzące w efekcie do ich obumierania. Niemniej jednak Wielka Rafa Koralowa nadal urzeka bogactwem życia morskiego. Zauważam w piasku kolorową skręconą w świderek muszlę. Woda sięga mi do szyi więc pomagam sobie palcami stóp by ją wydobyć. Okazuje się że jest zamieszkana przez jakieś stworzenie podobne do ślimaka, więc ląduje z powrotem na dnie. Później dopiero po sprawdzeniu w necie okaże się iż był to faktycznie ślimak...ale jadowity. Faktycznie lepiej niczego na rafie nie dotykać...:) Po powrocie do Cairns robimy zakupy w Woolworth (...naaaaasz ulubiony sklep;)). Jest to sieć mini marketów, gdzie jak to zwykle w takich miejscach bywa, żywność jest najtańsza. Do koszyka lądują puszki z fasolą, zielonym groszkiem i makaron. Magazynujemy powoli prowiant z myślą o pobycie w Yulara, skąd będziemy wyruszać do Uluru. Jest tam podobno tylko jeden sklep i to potwornie drogi, więc się troszkę zabezpieczamy.
Odwiedzamy też odkryty wcześniej odjechany sklepik, by pobuszować wśród wiszących tam ciuchów.Znajduje się w pasażu gdzie kupić można nieomal wszystko - od chińskich plastikowych zabawek i didgeridoo po wino z mango. Sprzedawczyni zna kilka słów po rosyjsku, pyta się jak jest „dzień dobry” po polsku i zapisuje to sobie. Sprawia wrażenie ciekawskiej świata. Wymieniamy uwagi na temat różnic życia w Polsce i Australii. Podoba jej się to, że nie ma u nas tak dużych miast - ceni sobie bowiem spokój jaki daje życie na prowincji. Zadowolona jest też ze swojej pracy. Jej szef mieszka na Bali, więc ma (jak sama mówi) totalny luz:) Pokazuje nam nowe ciuchy, wyszukując tańsze niż te które wiszą wokół stoiska. W tym klimacie przydadzą się przewiewne wdzianka ,więc kupujemy spodnie podobne do japońskiego kimono i chińską koszulę dla mnie...

16.02.2008

10.00 - pobudka. Dwa tygodnie w podróży i dwa ostatnie dni na morzu zmęczyły nas trochę. Dzisiaj nie planujemy by gdziekolwiek dotrzeć. Nic nie musimy robić - żadnych ciśnień by zrealizować jakiś plan. Odpoczywamy. Nasze sąsiadki z dormitorium szaleją w łazience, więc mam trochę czasu by pisać.
Dziewczyny są z Danii, skończyły studia, popracowały kilka miesięcy i wybrały się w podróż do Australii. Kilka pokoi dalej mieszkają chłopaki za Szwecji - przyjechali studiować i szlifować angielski. Dwóch gości jest z Chorwacji, słychać też język niemiecki, francuski, hiszpański i ...polski. W tym języku rozmawiamy akurat tylko my. Wszyscy dotarli tutaj z plecakami na grzbiecie. Wieczorami imprezują w kuchni, rano zwisają z hamaków. No worries!

Odjeżdżamy 25 km za miasto. Wokół zielone wzgórza porośnięte lasem deszczowym nad którym unoszą się opary wilgoci a horyzont przesłaniają szare chmury wędrujące leniwie z wiatrem. Po przejściu ok. 100 metrów od przystanku spotykamy liczące ok 20 szt. stado kangurów. Bardzo powoli i w ciszy wchodzimy pomiędzy kilka z nich, wzbudzając swoim pojawieniem się minimalne zaciekawienie całego stada. Tylko kilka z nich obwąchuje nas uważnie pozwalając się dotykać.
Nie jest to niestety spotkanie w warunkach naturalnych. Jesteśmy w Tropical Zoo - w miejscu gdzie spotkać można większość gatunków zwierząt zamieszkujących Australię. Teren na którym przebywają kangury jest otwarty dla zwiedzających, wchodzi się obrotową furtką której działanie rozpracowało kilka torbaczy i od czasu do czasu wyłażą sobie na zewnątrz. Zwierzaki znudzone naszą obecnością przemieszczają się w inną część swojego rewiru, a my idziemy zobaczyć jak wygląda karmienie krokodyli.

Opiekun wnosi wiaderko z rybami i martwego królika. Spokojne jak dotąd zwierzęta dostają szału. Największy z nich mierzący ok. 3 m. gwałtownie wynurza się rozbryzgując wodę z groźnym gardłowym pomrukiem. Teraz dopiero zdaję sobie sprawę jak groźne mogą być krokodyle. Przyczajone, niewidoczne w wodzie, szybkie... Pokarm błyskawicznie znika w ich paszczach uzbrojonych w rzędy mocnych zębów.

Jako że pora na lunch właśnie mija i rozpoczął się potop z nieba zabieramy się za pałaszowanie naszego prowiantu. Zajadamy się brzoskwiniami, papają i mango. Woda tryska z nieba, sok z owoców, a radość z serc naszych. Wszystko gra!
Już wieczorem, leżąc w hamaku obserwujemy małe gekony biegające po suficie...

17.02.2008

Zaczęły się monsunowe deszcze. Teraz już wiem dlaczego najbardziej popularnym obuwiem w tej części Australii są japonki. Po godzinie intensywnej ulewy chodniki i ulice spływają potokami wody sięgającej miejscami do kostek. Ale jak mawiają miejscowi: No worries!
Jutro wylatujemy do Yulara. Zostawiamy tropikalną północ i wszechobecną wilgoć za sobą... Ciekaw jestem czy i tam na każdym kroku słyszeć będziemy powtarzany jak mantra slogan „no worries!” (nie przejmuj się!). Tutaj używają tego chyba wszyscy - miejscowi udzielający rad i wskazówek, obsługa w hotelu, nawet sprzedawcy wydający resztę. No worries!
Podoba nam się też sposób komunikowania różnych informacji w przestrzeni miasta. Jeśli przejście przez jakiś teren jest z pewnych przyczyn niebezpieczne to nie ma tam tabliczki „przejście wzbronione”, tylko prośba by uważać i podziękowanie za zastosowanie się do ostrzeżenia. No worries!
Przypomina mi się też tabliczka którą widzieliśmy w Sydney z prośbą by chodzić po trawie w parku. Jak to mawiają, co kraj to...

sydney

2009-05-27T03:43:00.001-07:00

02.02.2008

Kolej w Australii jest nowoczesna i ...niezbyt szybka. Podróż do Sydney trwa cały dzień, mamy więc mnóstwo czasu by podziwiać widoki przez okno i odpoczywać po wczorajszej gonitwie przez wielkie miasto. Mijamy pastwiska ciągnące się kilometrami pośród których pojawiają się farmy jak z westernów , zalesione wzgórza, małe urokliwe stacyjki, miasteczka sprawiające wrażenie wymarłych i znów pastwiska, zalesione wzgórza...
Zapada zmrok gdy docieramy na miejsce. Wysiadka z pociągu prosto w wilgotne, rozgrzane i przesycone wonią kwiatów powietrze. Zupełnie inny klimat jak w Melbourne, choć uprzejmość ludzi podobna. Przejeżdżamy przez Harbour Bridge by dostać się do zarezerwowanego wcześniej hotelu. Kierowca autobusu gasi wewnętrzne oświetlenie, byśmy mogli nacieszyć się widokiem miasta odbijającego się w wodach zatoki. Zrzucamy plecaki i idziemy nad brzeg podziwiać panoramę nocnego Sydney. Miasto jest naprawdę ogromne – światła potęgują jeszcze ten efekt.

03.02.2008

Płyniemy promem pod dachem ołowianych chmur na drugi brzeg by poznać z bliska centrum Sydney, a właściwie to Sidni bo tak miejscowi wymawiają nazwę swojego miasta. Harbour Bridge z tej perspektywy wydaje się jeszcze potężniejszy. Most jest szeroki na 49 metrów, a wypukłość łuku biegnie 134 metry nad wodami ruchliwego portu. Zmieściło się tu osiem pasów ruchu, przejście dla pieszych, pas dla rowerów i podwójne tory kolejowe. No tak, w końcu budowano go przez 9 lat.

Robimy foty przy gmachu Opera House i zwiedzamy Royal Botanic Gardens, po którym spacerują ibisy i kaczki nic sobie nie robiąc z naszej obecności. Niestety, pogoda nie dopisuje – zaczyna padać deszcz. Wracamy do hotelu, gdzie dokonuję małego eksperymentu – golę brodę noszoną od 15 lat.

04.02.2008

Śniadanie by naładować akumulatory i już brniemy w strugach lejącej się z nieba wody w stronę Aquarium, gdzie można obserwować podwodny świat zza szyb ogromnego zbiornika.
Są też szklane tunele biegnące pod wodą, gdzie nad naszymi głowami przepływają rekiny i płaszczki, a z głośników sączy się medytacyjna muzyka. Nawoływania, rozmowy i okrzyki zachwytu rzeszy turystów nie pozwalają niestety w pełni poczuć klimat tego miejsca.
W przylegającym Wildlife World biegają kangury i kazuary, a na drzewach siedzą przemoknięte misie koala, leniwie zajadając liście eukaliptusa. Przechodzimy przez salę z ogromnymi motylami, próbującymi siadać nam na głowach i ze zdumieniem przyglądamy się jak jeden z kazuarów niezmordowanie goni małego kangura który dostał się do jego rewiru. Kazuary to jedne z najbardziej niebezpiecznych ptaków na świecie. Jego mocne nogi zakończone szponami mogą narobić kłopotów nawet człowiekowi. Na szczęście mały kangur jest bardziej zwinny i daje radę czmychnąć przed napastnikiem.
Następny przystanek to Chinatown – tętniąca samodzielnym życiem chińska dzielnica gdzie nawet oznaczenia toalet są w dwóch językach – chińskim i angielskim. Przemykamy w deszczu po ulicach pełnych sklepików z orientalnymi przyprawami, jedzeniem i mnóstwem plastikowej tandety. Wszędzie neony i szyldy pokryte „krzaczkami”. Jesteśmy już pożądnie przemoczeni, zwijamy się więc do hotelu zaopatrując się po drodze w jedzenie na wieczór.

05.02.2008

Za oknem stalowy świt i śpiew przebudzonych ptaków. Leniuchujemy popijając winko, wypisując kartki do rodziny i znajomych, grzebiemy w Internecie. Co chwila przebija się słońce, więc chyba uda nam się zobaczyć wreszcie ocean. Wykupiony Red Ferry Ticket (jest zielony) za 30$ gwarantuje nam przemieszczanie się promami, metrem i autobusami przez tydzień w granicach miasta. Wsiadamy zatem na prom i zamiast do południowego Sydney opływamy okoliczne przystanie rozsiane wokół zatoki. Pomyliliśmy promy, ale mamy przez to fajną nieplanowaną wycieczkę. Przekładamy kąpiel w oceanie na jutro, a na tą chwilę buszujemy po Fish Market. Od rana rybacy dostarczają swój towar do ogromnej hali, gdzie następuje przygotowanie ryb, krabów, langust, ośmiornic i krewetek do sprzedaży. Działają też knajpy, w których można zamówić prawie wszystko, co żyje (a raczej żyło) w oceanie. Wokół krążą mewy i jest nawet pelikan czający się na jakiś kąsek dla siebie. Jest niestety na straconej pozycji – mewy są szybsze. Spotykamy też widziane wcześniej w wielu miejscach ibisy. Dostają od nas ksywkę „żule” z racji swojego wszędobylstwa, niedomytych wdzianek i grzebania w śmietnikach. I pomyśleć, że ich krewniacy z kontynentu afrykańskiego byli czczeni w starożytnym egipcie.

Wracamy metrem (tak nam się przynajmniej wydaje), podchodzi gość w mundurze i prosi o nasze bilety. Wyciągamy nasze Red Ferry Ticket i dowiadujemy się że są nieważne – ta linia jest prywatna i trzeba mieć inny bilet. Robimy wielkie oczy, krótka narada wojenna w ojczystym języku i gość proponuje nam byśmy przejechali jeszcze 2 stacje i wysiedli to złapiemy busa do centrum. No, fajny kraj! Przypominam sobie podróże po Polsce pociągami bez biletu jakieś 15 lat temu – konduktorzy też mieli wtedy taki wyluz, eh...Rozpędzeni, zawijamy na King Cross do naszego ulubionego sklepu z winem, szperamy wśród winyli w sklepie muzycznym, mijamy wytatuowanych brzuchatych facetów, ściemnione typki za rogiem i faceta z długaśnymi i brudnymi paznokciami u nóg. King Cross to dzielnica z charakterem. Wsiadamy do metra w kierunku północnego Sydney. Kolacja z chińskiej rzodkwi i wina przy dźwiękach deszczu za oknem i spaaaaaaać...

06.02.2008

Otwieram oczy i .... jest! Słońce! Nareszcie przestało padać! To super, bo... dzisiaj są urodziny Moniki!
W tej samej chwili dostaję sms-a z informacją o śmierci wujaszka.
Dziwne to wszystko. Narodziny i śmierć. Yin i Yang. Pamiętam jak tuż przed naszym odjazdem żegnaliśmy się robiąc „miśka” w szpitalu. Żegnam się teraz ponownie w myślach z wujaszkiem, życząc mu powodzenia w dalszej wędrówce, ale nie ma we mnie smutku. I tak wszyscy stąd odejdziemy...
Błądzimy po dzielnicy Rocks w poszukiwaniu Aboriginal and Tribal Art Centre. Gdy docieramy na miejsce, okazuje się, że jest tam teraz szkoła plastyczna. Naga modelka pozuje młodym studentom malarstwa, a my oglądamy akwarele wiszące na ścianach.
Trudno nam się zderzyć z autentyczną kulturą rdzennej ludności. To co oferują galerie i sklepy, to gadżety dla turystów, a największy biznes robią...chińczycy. Można u nich kupić bumerangi, didgeridoo i t-shirty z motywami sztuki aborygeńskiej. Ale nam chodzi o coś bardziej autentycznego...Może potrzebujemy odpowiedniego czasu na to...
Zwijamy żagle i lądujemy na Bondi, największej miejskiej plaży w Sydney. Przyglądamy się zmaganiom surferów, otrzepujemy nogi z piasku (jest za zimno na kąpiel) i jedziemy coś zjeść na King Cross.
Ta dzielnica jest najbardziej swojska. Tanie knajpy i bary to jest to, co podróżnik bez wypchanego portfela lubi najbardziej. Poza tym nie ma tutaj takiego zamieszania jak w centrum.
Wieczorem obserwuję olbrzymie nietoperze układające (a raczej zwisające) się do snu na drzewie przed naszym hotelem. Przyglądamy się sobie nawzajem przez chwilę i zajmujemy się swoimi sprawami. Nietoperze zasypiają a my pakujemy plecaki i nastawiamy budzik – jutro rano wylatujemy do Cairns na spotkanie podwodnego świata.

melbourne

2009-05-27T03:42:00.000-07:00

28.01.2008

Dzień do odjazdu. Malujemy jaszczurki na plecakach. Mam nadzieję że będą chronić nasz bagaż. Jeszcze tylko pakujemy gotowane jajka (!) i w drogę.

29.01.2008

Nocna podróż do Berlina w deszczu, czyli nieprzespana noc. Kawa na lotnisku, odprawa i bagaże odjeżdżają w nieznane. Pakujemy się do samolotu British Airways i wzbijamy się w powietrze – kierunek Londyn. Za oknem szaro i mokro, po chwili eksplozja światła. Jesteśmy nad chmurami. Światło słońca omiata pomarszczony kożuch chmur po horyzont. Widok jak na Antarktydzie. Wszędzie biało i świetliście – cóż za kontrast z tym co na dole.
Przesiadamy się w Londynie na linie Quantas i pędzimy w kierunku Australii. Obsługa podaje wino, jedzonko i bawełniane skarpetki – no pycha podróż. Przed nami 21 godzin lotu, uff... Każdy z nas ma przed sobą monitor telewizorka, słuchawki i pilota w poręczy fotela. Szperam w spisie w poszukiwaniu menu pokładowego, filmów i muzy. Lecę z „3.10 do Yumy” i „Ten canoes” – film o dawnym życiu Aborygenów. Zaczyna się zachód słońca ponad chmurami – krajobraz robi się coraz bardziej bajkowy...Zasypiam wsłuchany w dźwięki didgeridoo...
Rano kolejka przed toaletą, ludziska się gimnastykują a stary rabin odprawia modły odwrócony plecami do wszystkich. Mycie zębów, śniadanie, pogaduchy, przysiady, skłony i przesiadka w Hong Kongu.
Witają nas uśmiechnięci młodzi azjaci sprawdzając po kilka razy nasze bilety. Krótki spacer po lotnisku pod czujnym okiem chińskich urzędników i znów jesteśmy w powietrzu. Kierunek Melbourne.

31.01.2008

„Can I help you”? - słyszymy wpatrując się w mapę Melbourne. Wyciągamy przewodnik – to samo...
Czaimy się na przystanku tramwajowym, próbując rozszyfrować kierunek jazdy i znów słyszymy „Can I help you”? Mamy wrażenie że wszyscy wokół chcą nam pomagać, ale już chyba po prostu tacy są – lubią zagadać. Poza tym ludzie się tutaj uśmiechają, i nie są to tylko uprzejme grymasy sprzedawców.
I pomyśleć, że miejscowi są potomkami zesłańców ze starego kontynentu, wszelkiej maści złoczyńców, wolnych duchem łazików i wszystkich tych nieprzystosowanych do status quo nobliwej Anglii, pozbywającej się w ten sposób niewygodnych członków społeczeństwa. Hm...a może właśnie dlatego...? Monika już chce zostać tutaj na stałe, choć to dopiero początek podróży po Australii.

01.02.2008

Wstępujemy do „Koorie Heritage Trust” przy King Street 295. Znajduje się tam centrum kultury rdzennej ludności. Koori to nazwa plemienia zamieszkującego stan Wiktoria. W budynku znajduje się galeria i sklep. Na półkach literatura i rękodzieło (bumerangi, didgeridoo, koszulki...), a na ścianach obrazy współczesnych artystów aborygeńskich. Zachwycamy się grą kolorów i formą poszczególnych elementów na prezentowanych pracach. W każdym obrazie zaklęta jest jakaś opowieść lub przesłanie...
Odkrywam też półkę z ziołami typowymi dla australijskiego buszu.
Z żalem opuszczamy to miejsce, ale chcemy jeszcze zobaczyć Melbourne Museum, a czasu coraz mniej (jutro wyjazd do Sydney).
Po drodze robimy zakupy w Queens Market. Jest to ogromne targowisko z kilkunastoma halami podzielonymi na strefy (żywność, odzież itp.) Zanurzamy się w tłum kupujących i wędrujemy w kierunku stoisk z owocami i warzywami. Jest tutaj chyba wszystko co dostać można na rynku w Australii – od chińskich śliwek po banany z Queenslandu. Sprzedawcy nawołują do kupna ich produktów, a wszędobylskie ptaki próbują uszczknąć coś dla siebie.
Obładowani owocami i winem lądujemy w pełnym zieleni parku. Zaczynamy posiłek od ananasa (jest gigantyczny!), potem winogrona, śliwki i banany uff...łyk wina i spadamy do muzeum.

Za 6 $ zwiedzamy sale poświęcone kulturze aborygenów, odkryciom archeologicznym i faunie występującej na całym kontynencie australijskim. Trafiamy też do miejsca gdzie bawimy się interaktywnymi hologramami. W zaciemnionym pomieszczeniu zakładamy specjalne okulary i....szok! Na każdy nasz ruch ekrany pełne kolorowych linii zaczynają tworzyć fantastyczne wzory. Efekt 3D sprawia iż mam wrażenie uczestnictwa w jakimś kosmicznym akcie kreacji innych form życia.
Zachwyceni tym nowym odkryciem fundujemy sobie film w największym na świecie kinie 3D które jest zaraz obok muzeum. Seans trwa 45 min. Jesteśmy świadkami tworzenia się życia w oceanach przed milionami lat. Żarłoczne ryby przepływają obok naszych głów, meduzy ocierają się o nasze twarze, podglądamy narodziny prehistorycznych ryb, a wszystko to zebrane w zgrabną opowieść dot. odkryć archeologicznych w Australii.

no worries!

2009-05-27T02:41:00.000-07:00

. ..czyli notatki z podróży po Australii. Miłego czytania zatem...